Ruined

Ik voel een gejaagde ademhaling in mijn nek.
Ijskoude rillingen lopen over mijn rug. Ik houd nog steeds mijn handen voor mijn ogen en probeer nog verder in elkaar te krimpen. Opeens is de ademhaling weg en hoor ik een deur dichtslaan. Het geluid galmt nog lang na in de ruimte. Nu pas voel ik hoe koud het is. Ik probeer mezelf warm te wrijven, maar het lukt niet. Ik hoor weer een deur dichtslaan. De kamer lijkt nog zwarter dan dat deze al was. Ik hoor geen voetstappen, maar voel gewoon dat er een persoon voor me staat. Ik verwacht dat er iets gezegd gaat worden, maar het blijft stil.
Zo blijf ik zitten. Ik houd me voor niets te doen voordat de persoon dit doet, maar ik ben te nieuwsgierig. "Wie ben je en wat doe ik hier?" Vraag ik, maar er komt geen antwoord. Ik kijk op, maar zie niks, omdat het zo donker is. Opeens hoor ik het geluid van een bijna vriendelijke stem "Het spijt me." Het klinkt oprecht, maar veel tijd om hierover na te denken heb ik niet. Een uitermate pijnlijk gevoel overvalt me en ik verlies mijn bewustzijn.