Aşkın Siyah Bulutu

Herkesin bir kitabı vardır.Kimilerin kitabı bembeyazken,kimilerinin kitabı kan ve acıyla doludur.Her beyaz sayfa açtığında siyah kirli sayfalar daha da kirlenir ve taze bir öfkeyle kavrulur.Yeni bir sayfa açmaya karar verdiğimde hayatın bana verdiği cevap bir çocuğun ağlaması kadar basit ve çabuk olmuştu.3 harfli tek heceli bir sözcük.Kan...Sayfanın üzerine biriken kan tüylerimi diken diken etmişti.Bu kan hayatın bana verdiği bir cevaptı.Bu kan benim hayatımın kanıydı.Söylendiğinde insanın içinde korku bırakan bir sözcüktü kan.Bazı insanlara göre 2 cümleyle anlatılabilirdi.Bazı insanlara görede sayfalar anlatmaya yetmezdi.
Benim kitabım baştan sona kirliydi.Acı,hüzün öfke,pişmanlık,kırgınlık....Hepsi vardı bu kitabın içinde.Benim hayatım yoktu.Geçmişim,geleceğim,şuanım yoktu.Herkesin açıcak beyaz bir sayfası varken benim tüm sayfalarımın kaderi aynıydı.Hepsi başardım diye böbürlensede işin sonunda bir çıkmaza çıkıyordu.Hepsinin sonu aynıydı.Acı öfke intikam kan ve ölümdü.Hayata yeniden başlayabilirdim aslında.Yeni bir başlangıç yapabilirdim.Geçmişimi karanlık bir kuyuya atıp geleceğe karşı bir adım atabilirdim.Hayatımı yeniden kurabilirdim.Mutlu olabilirdim.Etrafa sahte gülücükler atabilirdim.Içımden kalbime doğru biyere yavaşça fısıldadım."Bunu yapabilirim"sesim odada dalgalar halinde fısıltı eşliğinde yankılanmıştı.Ikinci kez hayata doğru fısıldadım."Bunu yapabilirim."Bu sefer sesim daha yüksek çıkmıştı.Inaniyordum ,kendime güveniyordum.Ve son kez yüksek bir şekilde geleceğime gecmisime ve suana dogru fısıldadım."Bunu yapabilirim"
Ve gerçekler gecmisim gelecegim ve suanımın yardımıyla acı bir feryatla ağzımdan döküldü.
AMA SADECE İNSANIM...