MÂRR

"Aynaya bilerek bakmıyordum. Zaten yaklaşık altı senedir aynada gördüğüm yüz bir defa bile farklı olmamıştı. Yatakta dönüp durmaktan yumak gibi olmuş iğrenç saçlar, geceden kalmış makyaj ve bedeni hala yaşamasına rağmen ruhu çoktan ölmüş bir cesedin yüzü...

Avuç içlerimdeki tırnak izlerini görmezden gelerek ellerimdeki kanı temizledim. Kıyafetlerimi çıkardım ve duşa girdim. Suyun en soğuk derecesini ayarladım ve suyu açtım. Her gün olduğu gibi yine ağlamak istedim o an. Eskisi gibi ağlamak, bağırmak; ağlarken bağırmak, bağırırken ağlamak.

Yine yapamadım, ölüm günümden sonra sadece o kâbusu gördüğümde ağlayabiliyordum. Normaldi gerçi, ruhu ölmüş bir insan nasıl ağlayabilirdi ki? Bu da basit bir tabirdi gerçi, mutlu bir insan 'ruhun ölümü'nü nasıl anlayabilirdi ki?"