ARSEN

* * *

Köşede kalmış, karanlığın gölgesine saklanmış sırtı dönük, geniş omuzlu, uzun boylu bir adam... Sesleniyorum ona ama bana dönmüyor. Yanına gitmeye yelteniyorum sessiz ve titrek adımlarla. Yaklaşıyorum ona ama yaklaştıkça uzaklaşıyorum. Boynuma bir şey saplanıyor ve acı tüm vücuduma yayılıyor. Bu ağrı başladığı yerden ayak uçlarıma kadar bütün damarlarımdan geçiyor. Bedenim titriyor ve acı bir çığlık yükseliyor boğazımdan... Ağrının vücudumdaki yayılışını hissediyorum. Kalan son gücümle arkama bakıyorum, kimse yok. Gözümü kapayıp başımı sallıyorum hafifçe. Köşedeki adam da yok... Gözüm kararıyor. Yere düşüyorum, kafamı kaldıramıyorum. Gözlerim defalarca kapanıyor, açıyorum kapanıyor, açıyorum kapanıyor, açıyorum... Omzumdan yere küçük kan damlacıklarının düştüğünü görüyorum. Döküldükçe çoğalıyor , çoğaldıkça dökülüyor...

* * *