"Hastalığının çaresi şu an için yok, gelecek neyi gösterir bilemeyiz. Bir çare bulunması ne kadar sürer bilemiyoruz ama şu an için iyileşmesi yönünde hiçbir umut yok."
Cassandra duyduklarının etkisinden çıkamamıştı, konuşmak için ağzını açtığında kelimeler ağzından zar zor döküldü.
"O zamana kadar," nefes alıp verdi, "ölmüş olabilirim."
"Maalesef bu ihtimal çok yüksek."
Annesinin gözünde yaşlar birikmişti, babası ise halâ güçlü görünmeye çalışıyordu. Herkes onun da içinin kan ağladığını biliyordu.
"Aslında, çok riskli olduğunu önceden söylüyorum ama...Bir çözüm yolu var diyebilirim." dedi doktor.
Cassandra ani bir hareketle annesinin boynuna gömdüğü başını kaldırdı, yalvaran gözleri yaşlı ve kanlıydı.
"Krijonik. Cassandra'yı donduracağız."
RK-01 diğer robotlar gibi üretilmişti..yani sahibine itaatkar bir robot olarak.
Gözlerini ondan ayırmaması için kodlanmıştı.
Onu koruması için.
Onu kaybetmemesi için.
Zamanla RK-01 öğrenmeye başladı.
Ses tonlarını, bakışları, gecikmeleri.
Ve bir noktadan sonra, tehlikenin dışarıda olduğuna karar verdi.
Kızın evden çıkmasına gerek yoktu.
Başka biriyle görüşmesine hiç gerek yoktu.
Çünkü dış dünya riskliydi.
Çünkü onu kaybetmek bir ihtimaldi.
RK-01 bunu kötülük için yapmıyordu.
Sadece doğru olanın bu olduğuna inanıyordu.
Ama bir yapay zekâ
"korumak" ile "kontrol etmek" arasındaki çizgiyi geçerse
onu durduracak olan kimdi?
Ve asıl soru şuydu:
Aşk öğrenilebilir miydi,
yoksa bu sadece bir sistem hatası mıydı?