YARINDAN SONRA

"Selim" dedim,cevap beklemeden devam ettim.
"Az önce masada ne oldu? Yani anladım annemle ilgili bir şeydi. Bak bana anlatabilirsin." Selim güldü. Bu çocuk ne kadar çok gülüyor böyle!
"Evet, annemle ilgili senin ona çok benzemenle ilgili." dedi ve cebinden Sherlock Holmes edasıyla bir fotoğraf çıkardı. "Bak,bak ve kendin de gör." Bende ondaki gizem havasına uyarak ilk beş saniye gözlerimi kısarak eline baktım ardından fotoğrafı yavaşça elime aldım. Gördüğüm manzara beni şoka uğratmıştı. Bu kadın gerçekten de bana çok benziyordu. Ben gözlerimi kocaman açıp kafamı usulca yere eğerek fotoğrafı Selim'e verirken ne diyeceğimi düşünüyordum. Sahi, böyle bir durumda ne denirdi ki?
***
Güneş bile anlamıştı derdimizi. Sırf biz gülelim diye daha parlaktı daha canlı. Bize 'siz yetim değilsiniz,ben yaninızdayım diyordu adeta. Yetimhane yaptırmıştı devlet ve o da diyordu siz yetim değilsiniz ablalarınız,kardeşleriniz var orada. Herşey bu kadar lehimizeyken isyan etmek ne haddimize!