Issız

" Senden nefret ettiğimi biliyorsun ve hiç bir şey olmamış gibi yanıma geliyorsun? " Yutkundum, evet yaptığım belki biraz (!) yüzsüzlük olabilirdi. Ama içimden bir ses ona kendimi affettirmemi söylüyordu. Buraya büyük bir cesaretle gelmiştim. Fakat beni affedeciğine hiç bir olasılık vermiyordum. Tamam yanına gelmiş olabilirim. Ama onu kendime nasıl affettireceğimi hiç düşünmemiştim. Şimdi ne yapacaktım peki? " Sana kendimi affettirmek istiyorum. " Yutkundum. Söylediğim şeye hiç şaşırmadığım bir tepki verdi. Sert yüz hatları anında gerildi. Kaşlarını çatabildiği kadar çattı. Kolumdan tuttuğu gibi odasındaki dolaba sırtım değecek şekilde itti. Hay ağzımı eşek arıları soksun. " Sen kendini ne zannediyorsun lan?! " Bağırdığında yerimden sıçradım. Başımı dahi yerden kaldıramıyordum. " Yüzüme bak! " Ben neden burdayım ki? Beni affedeceğini nasıl düşünebilirdim? Kanlı ve hayran olupta bir türlü hangi renk olduğunu çözemediğim gözleriyle bana nefret dolu baktı. " Şimdi s*ktir git. "