CAMBAZ

Akıtmak gerek bazen.
Zihnimdeki pislikleri bir şırınga ile parmaklarıma vermem lazım.
Parmağımın ucundaki mürekkebi kağıda dağıtmam lazım.
Nefeslerimi kontrol etmem lazım yoksa içimdeki yeni ben güneşin doğuşu gibi doğuyor içime.
Korkularım bir zehir gibi salgılanıyor tüm vücuduma.
Nefes alıyorum,yaşıyorum diyorum.
Ben görüyorum anneciğim.
Kendi benliğimin çırpınışlarını görüyorum.
Onu izliyorum,kurtarmıyorum.

Bir çift cam mavisi göz ile karşılaşıyorum.Ardından piyano sesi.Dudaklarını çiziyorum.Toz pembesi öpmeye doyamadığım o dudaklarını.Tüm yüz hatları oluşuyor gözlerimin önünde.Hayran olduğum adam.Elleri ellerimin içine kayıyor.Bana doğru geliyor.
"Kurtuluyor muyuz?"
"Kurtuluyoruz."