Ideał - łamanie tabu

Ideał - łamanie tabu

  • WpView
    Okunma 187
  • WpVote
    Oy 16
  • WpPart
    Bölüm 1
WpMetadataReadDevam ediyor
WpMetadataNoticeSon yayınlanan Cum, Tem 8, 2016
WpInfo
KURGU OLMAYAN
W tym oto poradniku pokażemy możliwość zdrowego trybu życia, podważymy wiarygodność pro any i zadbamy o to, byście żyli zgodnie ze swoją naturą.
Tüm hakları saklıdır
#38
choroby
WpChevronRight
En büyük hikaye anlatıcılığı topluluğuna katılınKişiselleştirilmiş hikaye önerileri alın, favorilerinizi kütüphanenize kaydedin ve topluluğunuzu büyütmek için yorum yapın ve oy verin.
Illustration

Ayrıca sevebilecekleriniz

  • Cztery Pory Roku
  • Nasze życie było razem...
  • Imiona na każdą okazję
  • Problemy fnafowiczów
  •  ŻYCIE OSMAŃSKICH KOBIET
  • Pingwinowy kurs pisania
  • ~| Kamienie na szaniec - talksy |~
  • Pingwinowe różności
  • Tulpa od drugiej strony
  • Ciekawostki Psychologiczne ✔

Są książki o narkotykach. Są książki o miłości. Są też książki o upadku. „Cztery Pory Roku" jest czymś więcej - to opowieść o człowieku, który przez większość życia prowadzi wojnę z samym sobą. Z jednej strony jest Marcin - wrażliwy, inteligentny, spragniony bliskości i normalnego życia. Z drugiej jest Dres - alter ego stworzone przez lata uzależnienia, gniewu i samotności. Dres nie chce być szczęśliwy. Chce przetrwać. Chce zagłuszyć ból. Chce jeszcze jednego dnia ucieczki. Między nimi rozciąga się dwadzieścia lat życia. Na tej drodze pojawiają się narkotyki, śmierć, toksyczne relacje, absurdalne i zabawne sytuacje oraz ludzie równie pogubieni jak główny bohater. Najważniejsza z nich jest Ratnehap - kobieta, która staje się jednocześnie jego największą miłością i lustrem, w którym po raz pierwszy widzi własny upadek. To nie jest historia o ćpaniu. To historia o tym, jak człowiek potrafi przez lata niszczyć samego siebie, a mimo to nie przestaje marzyć, że jeszcze kiedyś wróci do tego, kim był. Brutalna. Wulgarna. Momentami bardzo śmieszna, a chwilę później rozdzierająco smutna. „Cztery Pory Roku" to tragikomedia o utraconej tożsamości i desperackiej próbie odnalezienia w sobie człowieka, którego wydawało się, że już dawno nie ma. Bo największym uzależnieniem Dresa nie są narkotyki. Jest nim ucieczka od samego siebie.

Daha fazla bilgi
WpActionLinkİçerik Rehberi