THE MOST PAINFUL REGRET

Minahal niya ako, pinahalagahan ng sobra, iningatan at inalagaan na parang isang prinsesa.
.
Pero lahat nang yan binaliwala ko. Lahat nang yan binasura ko, tenatake for granted ko ang kabaitan niya, at wala ni katiting akong pakialam sa kung anong mararamdan niya.

Hanggang sa isang araw nagising nalang akong hinahanap hanap ko na siya, nagising nalang ako na mahal ko na pala siya. Pero huli na ang lahat, dahil pinalaya na niya ako. Iniwan na niya ako at sinisigurado niya wala nang babalikan pa.

PAIN dahil iniwan niya akong hindi man lang naipagtapat sa kanya na mahal ko siya, oh crap that mahal na mahal ko na pala siya .

REGRET dahil hindi ko man lang nagawang pahalagahan lahat ng ginagawa niya, ang pagmamahal niyang sinasayang ko lang ng sobra.

Mahal niya ako, pero kinamuhian ko siya.

Mahal ko siya pero iniwan na niya ako.

Hanggang kailan ko kaya babauin ang sakit na naranasan ko dulot ng pagkawala niya? kailan kaya ang araw na mapapatawad ko na ng lubusan ang sarili ko?