YEMİN  (Kuma Hikayesi)

YEMİN (Kuma Hikayesi)

  • WpView
    Reads 99,362
  • WpVote
    Votes 3,934
  • WpPart
    Parts 27
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sat, Feb 13, 2021
Her kitapta bir klasik vardır: Önce birbirlerinden nefret ederler sonra aşık olurlar. Peki bu hikayede o klasikten yoksa? Bahar kocası Yiğit' e aşık olmak yerine Yiğit' in eniştesi olan Berzan' a aşık olursa ne olur? Peki Berzan daha Bahar ona en ufak bir his beslemeden sırılsıklam bir aşkın içinde bulursa kendini? Peki hem Bahar hem Berzan evliyse? ***** "Neden ben?" Dedim sinirle. Gerçekten insanı sinirlendiriyordu. Dalga geçilecek birisini arıyordu, ama ben kesinlikle şakazedelerinden biri değildim. "Çünkü senin kokun benim oksijenim ve ben oksijensiz yaşayamam." Duyduğum cümleyle kalbim sanki atlı koşturuyor gibi atmaya başlarken beynimde sürekli dedikleri yankılanmaya başladı.
All Rights Reserved
#187
watty2020
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA
  • Vatan Uğruna
  • Sessiz Yemin
  • Halısaha |texting
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Karven
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailme konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines