Sessiz Şehir

Sessiz Şehir

  • WpView
    Reads 20
  • WpVote
    Votes 2
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sat, Jul 9, 2016
Yıl 2018 İnsanlar gittikçe insan olmaktan çıktı. Artık insan gibi davranmıyorlar. Bunu düzeltmek için tüm bilim adamları 2 yıllık bir araştırmayla karşı karşıya kaldı. Yıl 2020 İnsanları düzeltmek adına ilaçlar üretildi ama istedikleri insanları kontrol etmek olmuştu ama bunu yapamadılar ve kendi sonlarını yaptılar. Yıl 2021 İlaçlar 1 yıl sonra dağıtıldı ve bu gün onların sonu oldu. Yarattıkları şeyler insan yemeye meğilli idi. Yıl 2024 Ben dünyada kalan son kişiyim yoksa değil miyim? Bunları artık bilemiyorum tek diyebileceğim dünya aylaklarla savaşıyor ama kazanan galiba onlar. İsmimi size söylemek isterdim ama ismimi unuttum hatta kişiliğimi de. Ben kimdim?
All Rights Reserved
#182
aylak
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • KROM VE KEMİK
  • KIYAMET TOHUMLARI
  • NEHY-KİMSEDEN SONRA | DİSTOPYA
  • Asena deniz (gerçek ailem)
  • Vortaris
  • On Üçüncü Pay
  • DUHUL
  • ŞAHMARANLAR ( AŞİRET AİLEM )
  • Albay Kızı
  • YAPAY KALP +21

"Yukarıda, bulutların üzerindeki o steril fanusta yaşayanlar için hayat bir oyundu. Aşağıda, çamurun ve pasın içindeki bizler içinse sadece nefes alma savaşı." Adım Yenal. Ama bu lanet şehrin arka sokaklarında, neon ışıklarının altında bedenimi ve yumruklarımı satarken herkes bana Nox der. Kurallarım basitti: Asla güvenme, asla yalvarma ve tek varlığım olan kardeşini hayatta tut. Ta ki o geceye kadar. Pars... Şehri yöneten Konsorsiyumun tek varisi. Damarlarında kan yerine sıvı altın akan, insanlara baktığında sadece fiyat etiketleri gören o kibirli prens. Beni o kulüpte, ayaklarının dibine atılan paraları toplarken izledi. İğrendi. Aşağıladı. Ve sonra, hayatımın iplerini eline aldı. Kardeşimi yaşatmak için, nefret ettiğim o adamın dünyasına girmek zorundayım. O, beni satın aldığını, bana sahip olduğunu ve irademi kırabileceğini sanıyor. Beni evcilleştirebileceğini sanıyor. Ama unuttuğu bir şey var: Sokaklar, saraylara benzemez. Ve biz sokak köpekleri, tasmamız ne kadar sıkı olursa olsun, ısırmaktan vazgeçmeyiz. Biri kromdan bir tanrı, diğeri etten ve kemikten bir isyancı. Biri yok etmeye, diğeri hayatta kalmaya yeminli. Mülkiyet yasaları, kalbin ritmini durdurabilir mi?

More details
WpActionLinkContent Guidelines