Uzaydaki Nefesim

***
"İçinde bir yerlerde daha hiç büyümemiş kalbi kırık bir çocuk olduğunu biliyorum."
Sarılışımızın el verdiği kadarıyla başını olumsuz anlamda salladı.
"Benim içimdeki çocuğu daha büyümesine izin vermeden öldürdüler."
***

Hayatımın çoğu monotonlaşmış bir şekilde ilerlerken, hayatıma tek renk katan şey ağabeyim Aras ve kuzenim Berk'le uğraşmalarımdı. En yakın arkadaşım olan Alya'yla deli dolu günler geçirirdik.
Böyle anlattığıma bakmayın içten içe sadece onların beni sevdiğini hissediyordum. Zaten herkesin isteği de bu değil midir? Sevilmek.

Artık nasıl bir sevap işlediysem Allah bana denizle gelen ve sonsuza kadar kalacağına inandığım bir aşk verdi. En içten bir şekilde kelimelere bile dökmeye gerek kalmadan sadece gözlerimizle konuşup, sarıldığımız bir aşk.

O masmavi gözlerine uçsuz bucaksız uzayı sığdırmıştı. Benim kahverengi gözlerime ise gökyüzünü. Ortak noktamız belliydi. Biz her güneş doğduğunda birlikteydik. Bana güneşi yansıtırken kendisi karanlık taraflarla boğuşup bana hep daha fazla aydınlık verdi. Güneş olmazsa ay vardı, yıldızlar vardı. Bu adam beni bir an olsun karanlıkta bırakmadı. Kendisi o dipsiz kuyuyken bana sağladığı aydınlık daha da uçsuz bucaksızdı.

Ben onun Uzay'ına yaşam veren Nefes'tim... O ise bana yaşamayı, sevmeyi öğreten, Sonsuzluğum...
***
17\07\2016