Sevdim. Yanıldım. Yenildim. O gitti, ben kaldım. Yalnızlık, ihanet ve acı... Hepsi burada, her dizede. Bu şiirler, sevmenin ve sevilmemenin sessiz çığlığı. Kalbin en kırık haliyle konuştuğu bir yolculuk. Ve unutma... Bazen en çok sevdiklerin, en çok öğretendir.

Kendi halimde yazdığım şiirler.

Yaralarımız hiç bir zaman tam olarak geçmez. Alıştıkça izi kalır. Biz onlarla yaşamayı öğreniriz. Bazı hikayeler yarımdır. İster dönüp defalarca okumaya kalk, ister devamını yazmaya çalış. Ama unutma hikayenin sonu hep aynı bitecek ve hiçbir mürekkep kalıcı olmayacaktır.

amatörce eğlenmece

Ben Desmina, Varlığı bile fark edilmeyen, sesi kalabalıkta kaybolan bir ruhum ben. Ve biliyorum ki, böyle hisseden tek ben değilim - sen de öylesin. Zamana sığmayan, devrine yabancı bir kalpte beklemekten yorulanlardanız senle ben. Yanlış zamanda geldik bu dünyaya; Yanlış devirde, yanlış insanların ortasında doğduk. Aradığımızı hiç bulamadık, Hak ettiğimiz değeri göremedik. Sevgiye aç kaldık; dokunulmamış bir kalbin, unutulmuş bir köşesindeyiz sanki. Ama işte, bu yüzden yazıyoruz. Kelimelere sığınıyoruz. Çünkü bazen bir dize, bir omuz gibi olur; bazen bir kelime, bir sarılmadan daha çok iyileştirir. Ben Desmina, yazdıkça var olan, sustukça kaybolan bir kadınım. Bu kitap - benim gibi hisseden herkesin sesi. Yalnızların, yanlış zamanda sevenlerin, anlaşılmadan yaşayanların kalbinde yankılanacak bir fısıltı bu. Belki de bu yüzden yazıyorum: Kendimi anlatmak için değil, birinin "ben de böyle hissediyorum" diyebilmesi için.

Bazı aşklar vardır... Adı anılmaz, hikâyesi anlatılmaz, sonu bilinmez. Ama o aşk, gecenin bir köşesinde sessizce çöker insanın içine. Ben de öyle bir aşkı, sustuğum her anı ve içimde biriken tüm kelimeleri bu sayfalara döktüm. Bu kitap, bir aşkın bitişini anlatmıyor; bir kalbin hâlâ atışını, hâlâ sevmeye devam edişini anlatıyor. Sesini duyuramayanların, "Gitme" diyemeyenlerin, ama yine de her gece aynı isme dua edenlerin fısıltısıdır. Buradaki şiirler bir hikâye gibi sıralanmış olmasa da, her biri bir geceye sinmiş bir parça taşır: biri yastığa düşen bir gözyaşı, biri içten içe çırpınan bir haykırış, biri hiç gönderilmeyen bir mektubun ilk cümlesi... Bu kitapta bir kadının kalbi var: unutulmuş değil, unutamamış biri. Sevilmemiş değil, eksik sevilmiş biri. O yüzden sustu. Çünkü bazı acılar haykırılarak değil, yavaş yavaş, geceye sığınarak yaşanır. Ve bazı sevdalar başkalarına anlatılmaz... sadece geceye saklanır. "Geceye Sakladım Seni", kendine sakladığın birini, geceye emanet eden herkes için yazıldı. Okuduğun her satır, belki senin de sakladığın bir parçanı bulacak, belki de gecenle daha yakın bir fısıltı kuracak.

Zamana teslim ihtimaller ve teslimiyetin sessizliği ile dolu dörtlükler...

"Bir tarihle başlar her şey... Bazen bir şiir olur, bazen bir anı. Bazen sadece unutulmak istenmeyen bir his." Yıldızlardan düşen parçalar gibi, her bölümde farklı bir kesit saklı. Okudukça, kimin hikâyesi olduğunu merak edecek; satırların arasına gizlenmiş yüzleri, sesleri ve kalpleri arayacaksınız. Ama unutmayın: Bazen yazılanlar, yalnızca birine okunmak için vardır.

Mürekkep başlığında topladığım şiirlerimin devamı. #toplum - 1. #kültür - 1. #kafiye - 1. #uyarı - 1. #dize - 1. #düşünce - 1. #hisler - 2. #mısra - 2. #şiirkitabı - 2. #anlam - 6. #duygu - 7.

"Şiir, yazmaya değer en büyük mürekkeptir..." Şiirleri kendim yazıyorum, alıntı değildir! İyi okumalar...