AKDORA

___
Büyüleyiciydi.
Karşımdaki manzara o kadar güzel ki etkilenmemek elde değil.
Bir de bu manzarayı resmetmek benim için daha özel . Küçük kayalıklar suyun çevresini sarmış kapana kıstırmıştı. Küçük bir göl olmasına rağmen ortada sanki bir kara delik var gibiydi. Eva haklıydı burası büyülüydü. Yoksa bu kadar etkilenmem normal mi? Gözlerimi manzaradan ayırmak istemiyordum. Çizmek için çok zamanım yoktu. O yüzden acele ile istediğim manzarayı çizmeye başladım. Ağaçların yapraklarını resmederken içime birden kötü bir his doğdu. Bileğimin acıması ile kalemim elimden düştü. Bilekliğin olduğu yer acıyordu. Ve bileklik bileğimi sıkıyordu. Daha önce böyle bir şey olmamıştı. Acı dayanılmaz hal almaya başladı. Annemden bana kalan bileklikti. Acı artıyordu ama çıkaramazdım. Babam kesinlikle çıkarmamam gerektiğini söylemişti. Bu annemin de son isteğiydi.
Çıkarmayacaktım. Sadece dayanmalı ve buradan çıkmalıyım. Çünkü bana olan şeyin burasıyla alakalı olduğunu düşünüyorum. Öyle de. Burası Akdoraydı. Fanilerin gelmesi yasaktı ve ben yasağı çiğneyen faniydim. Hemen çıkmalıydım buradan. Resmimi ve kalemlerimi çantaya koyup omzuma aldım. Ne olduysa o an oldu. Bileklikten bir ışık parladı ve bu gözümü kör edecek kadar parlaktı. Diğer kolumu gözlerimi kapatmak için kulandım ki birden havalanıp kayalığa fırlatıldım. Yere düşmem ile başımı sivri bir cisme çarptım. Gözlerim kapanıyordu ki adım sesleri duydum. Artan adım sesleri ile buraya doğru geldiğini gördüm. Gözlerimi kapatmadım çünkü bana bunu yapan kişiyi görmeliydim. Yaklaştı ve eğildi. Görüşüm bulanıklaştı. Yerden aldığı bilekliğimi eline aldı ve küçük bir kıvılcım çıktı. Elinde değildi artık. Her şeyin siyaha dönmesi ile gözlerimin kapandığını anladım. Onu görmeliydim. Gözlerimi zorlukla açmaya çalıştım. Ama başaramadım.