= Son Umut =

İçimde fırtınalar kopuyordu nereye gittiğimi bilmeden koşuyordum sanki koşarsam başka bir dünyaya gidecekmişim gibi bu iğrenç hayattan kurtulucakmışım gibi. Birden birine çarpmamla durdum. O'ydu. Bugün hayatımı kurtaran çocuk. Ben nefes nefese ona bakarken o da kaşlarını çatarak bana bakıyordu. "Bugün ikinci defa seni görmem benim şanssızlığım galiba." dedi hah salağa bak sanki ben diyorum ikidebir karşıma çık. Tam cevabımı yapıştıracakken arkadan gelen "Dilaan gel lan buraya bir yere kaçacağını mı sanıyorsun." sesini duymamla irkildim. Hızlı adımlarla yan binanın apartmanına girdim beni burada bulamazdı herhalde o öküz. Bir babaya öküz demek ne kadar doğru bilmiyorum ama. Bize yaşattığı şeylerden sonra az bile diyorum. Ayak sesi duymamla irkildim kesin beni bulmuştu tam arkamı dönüp kaçacakken onun sesini duymamla durdum " Şşh korkma benim o adam kimdi ?." Babam diyemezdim. Peki ya ne diyecektim? apartmanın kapısının açılmasıyla dudaklarıma yapışması bir oldu. Bu da neydi şimdi?