Kesit -2

Yemekte yiyemiyorum bu sıralar. Lokmalar ağzımda çiğnendikçe büyüyor sanki, yutkunamıyorum. Gözlerimi sürekli bir yerlere dalmış şekilde buluyorum. Belki de dalıp gittiğim yerlerde yaşantımı sorguluyorum.
"Bu hallere düşecek kadar kimin ahını aldım" tarzı sorular ciğerlerimde üst üste jilet izi bırakıyor. Harfler dar ağacı oldu, noktalar ise urgan. Cümlelerden boğazıma takılan ipi çıkarmanın en afilli yoluydu belkide içimdekileri kağıtlara asmak.
Büktüm boynumu. Hayat dersinden, oturdum sıfır..