Diabełek ♥

Wstałam dokładnie o 7:00. Obudziło mnie skrzypienie szafy. Wstałam i lekko ją uchyliłam. Zobaczyłam.. Chłopaka!? Zapytałam go skąd tu się znalazł ale chyba miał zły humor i nie chciał mi odpowiedzieć. Nagle wyszedł z szafy, usiadł na progu łóżka i pokazał mi środkowy palec. Nie dziwię się. Chłopak w czarnej szacie i glanach. Szata nie przykuła mojej uwagi ale glany owszem. Jak się zezłościłam to zaczęłam mu jechać.
- A ty co!? Pan wywalone na świat!?
- Aniołku nie złość się. Po prostu mam zły humor.
- A - ale.. Co?? Stawiałam przed sobą coraz więcej znaków zapytania.
- To. Myślisz że nie potrafię mówić? Mylisz się. Język mam. Potrafię się odezwać. Stanęłam zamurowana a on wyszedł. Nie myliłam się co do jego humoru. Ale miałam inną sprawę na głowie, szkołę. I tak się spóźniłam. Pani od matematyki nie była zbytnio zadowolona ale to u niej Normalne. Usiadłam w ławce i od razu zapytałam o łazienkę. Pani się nade mną ulitowała. Na korytarzu staną przede mną ten sam chłopak
- A ty co? Nie ładnie się spóźniać.
- Wiem.. Ale cóż..
- Rozumiem. Tak w ogóle jestem Adam. Po prostu Adaś. Jestem.. Diabłem
- Co!?!?!?
- Nie krzycz! Tak, cóż. polubisz mnie!
- Okay. A teraz pozwól że pójdę na lekcje..
- Dobrze Aniołku. Po lekcjach przed szkołą czekał na mnie Adaś. Zabrał mnie na drinka a później do domu. Zapytałam czy by nie został na noc, a on na to :
- Jasne! Czemu nie! Byłam Szczęśliwa. Całą noc rozmawialiśmy, o nim, o mnie. Poznałam go bliżej. Ten dzień był wspaniały.