Fangs
  • WpView
    MGA BUMASA 94
  • WpVote
    Mga Boto 4
  • WpPart
    Mga Parte 1
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Mon, Aug 26, 2013
Me miro desorientado mientras chupaban mi sangre. No sabia que hacer, se encontraba en shock. Pero esa luz segadora que apareció de la nada sin saber de donde provenía lo despertó como un balde de agua fría esos días de verano. Entonces reacciono y se armo de valentía dejando atrás el miedo que los ojos amarillos chillones de la criatura le daban ya que para el yo era como un hermano. Agarro la estaca y corrió tambaleándose. El suelo era desigual lo que lo hizo caer a tan solo unos metros de donde yo me encontraba aun con los colmillos de la criatura incrustados en la parte superior de mi cuello. Me estaba convirtiendo en uno de ellos…
All Rights Reserved
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • El Peso De Mi Obsesión
  • Relatos de Terror
  • Una Histori Narrada Por Mi.
  • Juegos DeMentes
  • El fantasma de mi cuarto
  • El Deseo De Un Héroe Roto.
  • WADE © [TERMINADA]
  • Al Otro Lado De Mi Vida © ✔️
  • Diario de un Pisicópata
  • Las ventajas de vivir en la oscuridad.

Desesperada, me escondo en uno de los cuartos de la casa. Trato de poner el seguro, pero mis manos tiemblan tanto que no puedo. Como una bestia, Carlos irrumpe en la habitación, pateando la puerta. Sus ojos, normalmente cálidos y azules, están cegados por la rabia. No puedo reconocerlo. -¿Pensaste que podías escapar? -pregunta mientras sus pasos resuenan en la habitación. Se acerca más a mí, y yo retrocedo. -Basta, cálmate, ¿sí? No soy Ana. Él me toma de la mejilla bruscamente, poniendo mucha fuerza. -Me lastimas -digo gimiendo de dolor, haciendo muecas mientras mis manos pequeñas tratan de zafar su agarre, pero no puedo. -¿Y vos creés que a mí no me duele? Ver cómo le prestás atención a alguien más. -Basta -miro alrededor, buscando desesperadamente una salida, sin querer cruzar mis ojos con los suyos. Tengo miedo. -Te amo... -sus ojos me miran con deseo y locura que me asusta. Su agarre se vuelve más fuerte, su respiración más pesada. -Carlos, por favor, calmate -intento razonar, mis palabras temblorosas. -No voy a perderte. - Susurra amenazante.

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman