YILDIZLAR KAYBOLURKEN

Gökyüzünde bir yıldız kaydığı zaman içinden sessiz ve usulca bir dilek dilerdi insanoğlu.Sadece dilemekle de kalmaz, gerçekleşeceğine de inanırdı.Ama yine de bir kandırmacadan ibaret olan şöylede bir rivayet vardı ki bir yıldız kaydığında o yıldızın öleceği ve ölmeden önce son olarak dilek dileyenin isteğini yerine getireceğidir.
"O zaman bu bir faydalanma değilde ne?"
Küçük bir kız çocuğunu andıran ses tonuna küçük bir tebessümle karşılık verdim. "Bilmem.Sanırım insanoğlu birazda saf.Kendini inandırmaya çalışıyor." Tebessümü gamzesini çukurlaştıracak kadar büyümüştü.Yanağı tekrar eski haline döndü ve konuşmaya başladı."Her ne olursa olsun bencillik bu.İnsanlar bir yıldızın kaymasından kendilerine pay çıkarıyor ama bilmiyorlar ki gökyüzündeki yuvasından bir yıldız daha kayboluyor."Kaşları çatılmıştı ve gözlerinde her kendini haklı çıkarmaya çalıştığında ki ifade parlıyordu.Emindim ki bu da onun kendini inandırma çabasıydı. "Merak etme.Yıldızlar hala yerli yerinde. Hareket etmezler.Yani..yıldızlar kaymaz."Yüzündeki şaşkınlık ifadesi uzun zamandır tatmadığım türdendi.Bu eskileri hatırlatmıştı.Çatı katında duvarlarda ki saçma renkli el izleri kadar eski. "Ve son bir şey bir daha" dedim battaniyenin kendi tarafımdaki ucunu döndüğüm tarafa doğru çekiştirerek."Yıldızlar kaybolmaz ölürler,kardeşim"