Nannare

Książki często opowiadają o grupce "normalnych" nastolatków, które odnajdują przedmiot o ogromnej mocy, który "nie może wpaść w niepowołane ręce". Mimo, że goni ich cała Armia Zła z wszystkimi demonami na czele, to okazuje się, że wystarczy mieć czyste serce by uratować świat i bach!, szczęśliwe zakończenie oraz ślub głównej bohaterki z jej crushem. A co, gdyby tak dać takiej historii realistyczne zakończenie...?

Dawno, dawno temu, istnieli jeszcze pradawni bogowie, o których pamięć już się zatarła. Ci bogowie nie byli dobrzy i kochający, a wyniośli i nikczemni. Najokrutniejsza z nich była Nannare, Bogini Niosąca Wieczny Sen, nazywana też przez ludzi Boginią Śmierci. Jej nadejście zwiastowały zarazy i susze, a za sobą zostawiała szlak z ludzkich ciał.
Każda baśń ma szczęśliwe zakończenie, więc i ta ma. Kapłani z całego kontynentu zebrali się, by przy pomocy pomniejszych bogów uwięzić w końcu Nannare. Kosztem życia wielu z nich udało się tego dokonać, ciało bogini zmieniono w ołowianą figurkę, a jej świadomość zapieczętowano. Następnie skrzynię z nią wyrzucono w odmęty oceanu, by spoczywała na jego dnie aż po kres istnienia świata.
I wszyscy żyli długo i szczęśliwie. Umarli w spokoju, a potem ich dzieci, i dzieci ich dzieci.
.
.
.
Jednakże tysiąclecia minęły. Lądy zmieniły swoje położenie, morza wyschły, a wulkany porosły lasy. Ludzkości zaczęło wydawać się, że dorosła, jednakże nic się nie zmieniło od tysięcy lat - nadal bawili się w te same gry, we władanie i wojny. Ich sposoby na to stały się tylko coraz bardziej wymyślne, a skutki wyryły się na stałe w powierzchni ziemi. Być może to to spowodowało przebudzenie się prastarej, chytrej świadomości, która powoli, przez sen, poznawała otaczający ją świat. Była cierpliwa - przespała już dość długo, a okazja, by się uwolnić, pojawi się. Prędzej czy później, za dni kilka lub kilkadziesi