Senne iluzje

Patrzyłam i nie mogłam uwierzyć, że to ta sama osoba. Jego oczy, piękne stalowoniebieskie oczy przybrały zielony, jaszczurkowaty wygląd z poprzeczną źrenicą. Usta zrobiły się jeszcze bardziej sine niż normalnie. Kilka miesięcy, lat temu nie widziałabym różnicy, ale teraz już wiedziałam czego właśnie jestem świadkiem. W co on się zmienia. Do czego sama go zmusiłam. Przez cały ten czas bałam się i miałam nadzieję, że to nigdy nie nadejdzie. Najwyraźniej ONA wygrała.
-Proszę-szepnęłam nadal trzymając jego głowę na kolanach i przeczesując polepionymi krwią palcami jego włosy. Te piękne, niegdyś lśniące włosy.-To nie ty. Nie możesz ani nigdy nie mogłeś tego zrobić. Nie chcesz tego. Oboje to wiemy. Jeszcze możesz z tym walczyć, wiem że możesz. Proszę. Tak bardzo cię kocham...
W tym momencie wokół rozbrzmiał głos. Recytował wiersz, ale początkowo ledwo przebijał się przez zakłócenia. Powoli dźwięk się wyostrzał, tak jak powoli Jego zmiana dobiegała końca. I nagle zrozumiałam już wszystko.