Ay Işığı

Sırtını tek kişilik yatağının başlığına yaslamış, dizlerini kırmıştı. Tek elinde, bacağına yaslamış olduğu, aynı satırları belki onuncu kez okuduğu kitabı, diğer elinde ise nasıl bulaştığını bilmediği sigarası vardı. Kitabı bıraktı, sigarasından bir nefes çekti ve bomboş gözlerle karşıya bakmaya başladı. Birden, hayatının kaç parçaya bölündüğünü resmetmeye başladı hayali çizgilerle. Sonra daha kaç parçaya bölünebileceğini. Ah. Resim yeteneği berbattı. Sigarasından bir duman daha aldı ve gözlerini yumdu. Birilerine güvenmekten ne zaman vazgeçecekti? Aslında çoktan vazgeçmişti. Kaç kişi kalmıştı yanında? Sıkıntıyla nefesini verip odasının camından süzülen ay ışığına baktı. Ruh halinin düştüğü bu bok çukurundan kurtulmalıydı bir an önce kendini. O her zaman güçlüydü.
O..
O Gece'ydi.