Now you see me
- Reads 786
- Votes 63
- Parts 24
You may also like
Dym
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.Complete
Zakochana w koszu
To wciągająca opowieść o nastolatkach, którzy uwielbiają koszykówkę. To dzięki tej jakże żywiołowej grze poznają się i zaczyna się ich bezgraniczna przyjaźń. Są dla siebie jak rodzina, pomimo wszelkich problemów zawsze mogą na siebie liczyć. "- Stary co to miało być? - zapytał Filip, gdy znaleźliśmy się w szatni. - Patrzyłeś na nią jak małe dziecko na wielkiego lizaka. - Czy ty się przypadkiem nie zakochałeś? - dodał Dominik. - Yyy... No... Ja... - zacząłem się jąkać. - Czyli tak. - powiedzieli równocześnie na co wszyscy zaczęli się śmiać. W dobrych humorach zaczęliśmy mecz. Minął szybko i nim się obejrzałem schodziliśmy z boiska jako zwycięzcy."Complete
Pain or Life.
Victoria miała niezagojoną rane na sercu. Próbowała to jakoś wyleczyć ignorujac wszystko i udawajac twardą, choć w środku była krucha. Pokazywała tą gorszą stronę silną pewną siebie i za razem troskliwa o swoich przyjaciół. Kiedy przeprowadziła się z Detroit do college'u w Pensylwanii wszystko zmieniło sie o 360*. Chłopak który spowodował ze go znienawidziła bawił sie jej uczuciami. Ale Victoria zapomniała ze ten chłopak naprawdę był jej bardzo dobrze znany. Niestety siedem lat wszystko zmieniło całą Victorie frost i jego. Jak to się mówi począwszy od nienawiści do miłości. Czy Victoria podejmnie się próbie wspomieniom czy jednak nie? *** Zapraszam do przeczytania! Uwaga: Książka zawiera próbę samobujczą, przemoc, alkohol, narkotyki, przekleństwa, i różne nie fajne sceny!
Rude Mind
Nina jest młodą, zwariowaną, pewną siebie z niepohamowaną żądzą dziewczyną. Wyprowadziła się, ze swojej rodzinnej miejscowości by zacząć wszystko od nowa. Jej tajemnicza i mroczna osobowość przypomina o sobie na każdym kroku. Jednak Ona twierdzi, że nikt nie może sprostać jej oczekiwaniom, dopóki nie poznaje mężczyzny z mroczniejszym i bardziej tajemniczym charakterem niż Ona.Complete
Potrzebuję Cię...
Szłam pustymi ulicami mojego osiedla. Wiatr rozwiewał mi włosy. Zmarznięte dłonie włożyłam do kieszeni kurtki. Nie wzięłam rękawiczek. Nie szkodzi. I tak niedługo wrócę do domu. - Julia! - usłyszałam za sobą czyjś głos. Odwróciłam się. - Krzysiek? Co ty tu... - Pomyślałem, że może chcesz pogadać - dobrze wiedział, że mam problem i nie chciał zostawić mnie samej. - Ty zawsze wiesz, kiedy cię potrzebuję - uśmiechnęłam się. - Jak tam? - Coraz gorzej. Mama w nocy płakała, tata próbuje być silny, ale też się denerwuje, a ja... - głos mi się łamał. - Nie jest dobrze. Krzysiek przytulił mnie. - Nadal żadnych informacji? - spytał. ...Complete
The last hope // Cameron Dallas
Opowiadanie jest w trakcie korekty 12/44. Przy poprawie pomagała @xSatinax ; )) Od Thomasa: Chcesz jutro wpaść na mecz, w którym będę grał? Na mojej twarzy momentalnie pojawił się uśmiech. Będę mogła znowu się z nim zobaczyć, a co najważniejsze zobaczę jak gra! Ucieszyłam się i odpisałam. Ja: Z miłą chęcią. ;) Thomasa: To zgadamy się w szkole. W takim razie do zobaczenia jutro w szkole :) Ja: Do zobaczenia ;) Do końca dnia uśmiech nie schodził mi z twarzy. Layla także to zauważyła. Mogłam wreszcie przyznać, że ten dzień był jednym z najlepszych dni od paru miesięcy. Czas wreszcie się pozbierać niezależnie co mnie jeszcze czeka. Nie bój się kochać. Wspomnienia zostaną na zawsze... #223 miejsce w ff - 30.05.16 #219 miejsce w ff - 16.08.16 #235 miejsce w ff - 18.08.16. #229 miejsce w ff - 19.08.16 Cudowną okładkę wykonała @mirror_things ❤PolecamComplete
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.
More details