![Why should I care? [O N H O L D]](https://img.wattpad.com/cover/8092184-256-k392071.jpg)
Why should I care? [O N H O L D]
- Reads 2,796
- Votes 85
- Parts 17
Hindi ko na alam ang gagawin ko. Nandyan na siya, sa harapan ko, nakaharap saakin with a blank expression painted on his face. "Please, wag mo namang gawin saakin ito! Hindi lang ikaw ang nahihirapan! Ako rin! Akala mo ba na madali lang ito para saakin? Hindi! Hindi na! Kasi mahal na kita!" sabi ko habang tumulo na lahat ng luha na pinigilan kong lumabas. Hindi siya umimik. Hindi siya nagpakita ng kahit anong emotion. Blank lang lahat. Hindi ko na rin kaya, masyado na akong nahihirapan at nasasaktan. Tinalikuran na lang niya ako at umalis ng walang kibo.
All Rights Reserved
#1
lunch
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
❤LOVE ENEMY❤
Prologue: I never really thought that I would fall for him...He's not even my friend. In fact, he used to be my best enemy. I used to hate Kai so much that I dreaded to see him every day. But I had to, because he's my classmate. I was friendly to him once, that was when we were in first year high school. Syempre first day sa school kaya friendly dapat sa lahat. Kaso kakaiba si Kai lalo na pagnang-aasar na siya. Sobrang inis at init ng dugo ang nararamdaman ko pag-inaasar niya ako. Ewan ko ba. Kakaiba kasi ang mokong mang-asar at lagi na lang akong nasasapol idagdag pa ang pagiging antipatiko at mayabang nito na lalong ikinaiinis ko. Marami rin naman ang nang-aasar sa akin pero iba talaga si Kai, siguro na rin dahil sa hindi ko agad nailalabas ang inis ko sakanya. Kai had a leukemia, kaya I had no choice kundi tiisin na lang ang lahat ng pang-aasar na ginagawa niya saakin. I tried to avoid him para maiwasan ang gulo, baka kasi pag hindi ko napigilan ang sariliComplete
Trapped
Pinatay ko ang ilaw at nakiramdam ako sa dilim. Ang dati'y masayang tahanan, ngayon ay nababalot ng labis na katahimikan. Walang puwang ang ilaw. Walang puwang ang init sa malamig na silid. Puro hapis, dusa at panimdim. Wala akong maramdaman kahit kaunting saya. Nakakatakot. Nawawala ako. Gusto kong tumakbo pero saan ako pupunta? Kung kahit impyerno ay pinagsasarhan ako ng pinto. Masikip sa langit kaya nahulog ako. Anghel na walang pakpak. Anghel na walang liwanag. Puro karumaldumal na kasalanan ang bumabalot sa aking maruming katawan. Marumi, madungis. Nakakairita. Ibuhos sa nananahimik na pader lahat ng galit ko, iyan lang ang kaya kong gawin. Kailan ba ako makakabangon. Kailan ko kaya makikita ang liwanag. Napakadilim nag-iisa ako. Walang masulingan. Para akong ligaw na hayop sa ilang. Para akong nalulunod, hindi ako makahinga. Sinong tutulong sa akin? Wala. Limang libong milya ng lupain ang kailangan kong lakarin. Sa dulo n'on ay walang kasiguruhan kung may kapayapaan bang naghihintay sa akin. Natatakot pa rin ako, patuloy akong nangangapa sa dilim. Nakikiramdam sa sunod na mangyayari.Complete
The Deal Of Love
What if habang nag lalakad ka may makilala kang isang babae? What if makipag deal sya sayo na mag panggap kayong mag kasintahan? What if inaccept mo yung deal without knowing na kapatid pala sya ng kaaway mo? What if ma inlove ka sakanya? Anong gagawin mo? Lalayuan mo ba sya o ipapag patuloy mo yung deal nyo?... "This story is a raw draft, unedited, and may contain grammatical errors or typos."Complete
The Uncertain Life of Ronnie ( Book 1 )
Book 1 Hindi ko alintana ang malakas na pagbuhos ng ulan at malamig na hangin dala na siguro ng kaba kaya hindi ko na ito maramdaman pa. Kanina pa ako tumatakbo dahil sa may humahabol sa akin ang mga tauhan ng taong pumatay sa aking mga magulang. Hindi ko na ininda pa ang pagod basta makatakas lang ako sa mga taong iyon. '' Bang, Bang, Bang... '' Tatlong magkakasunod na putok ng baril ang narinig ko. Alam kong malapit lang sila sa akin kaya mas binilisan ko pa ang pagtakbo kahit sobrang sakit na ng katawan ko. I need to escape from those mens dahil kailangan kong makapaghiganti sa kanila. Hindi ko namalayan dahil sa lalim ng iniisip ko nakarating na pala ako sa isang kalsada. It's not really familiar sa akin ang lugar na ito kaya dahan dahan akong naglakad dahil baka maabutan pa ako ng mga taong humahabol sa akin. Habang binabagtas ang kahabaan Ng kalsada bigla nalang sumagi sa aking isipan ang pangyayaring kailan man hindi ko makakalimutan. Napahagulgol nalang ako dahil sa galit at sakit na aking nararamdaman ngayon habang iyak Lang ako ng iyak may naaaninag akong ilaw sa di kalayuan. Dali dali akong naglakad papunta doon upang humingi ng tulong. Pero naisip ko na huwag na lang baka sabihin lang nila isa akong baliw Lalo na ngayon sa ayos Kong Ito. Isa pa lang truck ang naabutan ko. Dahan dahan naman akong umakyat sa truck para makapagtago. " Bahala na Kung san ako dalhin ng truck na to ang mahalaga mailayo ko ang aking sarili sa Kanila. " Sambit ko sa aking sarili. Wala na akong magagawa kailangan kong makalayo sa lugar na ito lalo nat hahanapin ako ng mga Ronchuelo. I am so lucky na napunta ako sa truck na ito dahil puro prutas ang karga nito. Hindi ko na inintindi pa ang mga tao sa harapan at Dali daling kumuha ng saging para makakain na dahil gutom na gutom na ako.Complete
Sweetest Mistake
Bigla akong napatingin sa panyo na sumulpot sa aking harapan. Galing ito sa lalakeng katabi ko. "Ang lalim ng iniisip mo, hindi mo yata napansin na umiiyak ka na." Nabigla ako sa sinabi niya. Kaagad ko namang pinahid ang aking mga luha. Tama siya, umiiyak na pala ako ng hindi ko namamalayan. Hindi ko tinanggap ang panyo na inabot niya, dahilan para mapilitan siyang bawiin ito. "Kailangan mo ba ng kausap?" malumanay niyang tanong. Umiling lang ako bilang sagot. Sa labas pa din ng bintana ang tingin ko. "Sabi nila, maganda daw mag kwento ng problema sa isang stranger. Para ka daw nakipag usap sa isang Human Diary. Hindi mo iisipin na baka malaman ng mga taong malalapit sayo yung kinikimkim mong sakit" Napatingin ako sa kanya pagkatapos niyang magsalita. Hindi ko alam, pero parang nasabi ko na ang mga iyon. Nakita ko ang pagsilay ng ngiti sa kanyang labi. "I'm willing to be your human diary. Sabihin mo sa akin lahat at hindi kita huhusgahan." Sa isang iglap ay medyo nabawasan ang bigat na nararamdaman ko.Complete
I'm Secretly In LOVE With My Bestfriend (Available On Psicom App)
We all have a boy best friend na hindi natin inaasahang mahulog ang loob natin sa kanya. Minsan, kahit masakit sa part natin na hanggang kaibigan lang talaga ang turing sayo, wala kang magagawa kundi tiisin ang sakit sa loob mo. Gusto mo man sabihin sa kanya ang totoo'ng nararamdaman mo, nandon pa rin yung takot na baka mawala siya sayo, o baka mag iba ang pakikitungo niya sayo. Kahit mahirap at masakit, kailangan mo pa ring tiisin just to keep him and stay beside you."Complete
Jail Break (COMPLETE) boyxboy- daichi_writes
INTRODUCTION JAIL BREAK. Dito kami nagkita muli ng taong labis kong minahal. Ang kaniyang mukhang guwapo at ugaling maginoo ngunit 'di lang naman ang kanyang mukha ang aking minahal kundi ang kanyang labis na pagmamahal para sa akin. Labis ko siyang hinangaan sa angking lakas at kisig pag dating sa verbal at pisikalan, lagi siya naikot sa isip ko at hindi ko na maitanggal pa? paano kung nalaman niya ang aking lihim na pag-tingin? magbabago ba ang aming pagsasama? lalo paba ako mapapasama? iingatan niya ba ang nararamdaman ko? o itataboy? na parang bula? Dito ko ba talaga siya nakilala at dito kami nagkita? Rito rin kaya kami, malalagutan ng hininga? Sa kulungan? at himpilan ng nga masasamang tao? ang totoo? Hindi ko alam ang totoo. Samahan ako at ang aking kasama sa kwento ko mula sa loob ng kulungan. Ako nga pala si Art. Kalimutan ang dati at magsimula sa ulit ang pinakahinangaan ko sayong salita. Napakalakas mo sa verbal at Pisikal? ngunit, ako ang iyong kahinaan.Complete
Uncontrolled Love❤
"Oo masakit, pero kailangan kong tanggapin" sabi nito habang pinipigilan niyang tumulo ang mga luhang namumuo sakanyang mga mata. "Kailangan kong tanggapin na kahit kailan alam kong wala akong space diyan sa puso mo." "Sinubukan kong pigilan, sinubukan kong ibaling ang atensyon ko sa ibang tao pero wala talaga, ikaw parin talaga ang laman nito." Pahabol na sabi nito. Dahan dahan naman akong lumapit sakanya hanggang sa halos isang daliri nalang ang pagitan namin. Iniangat ko ang mukha niyang kanina pa nakatingin sa baba. Nang magtama ang paningin naming dalawa ay hindi na nito napigilan pang pigilan ang pagpatak ng mga luhang kanina pa gustong pumatak. "Hindi mo na kailangan ng space sa puso ko, dahil sayong sayo na ako. Matagal mo nang nakuha ang puso ko at ang mga labi ko" dahan dahan ko din naman inilapit ang mga labi ko sa labi niya. ~~~~•~~~~•~~~~•~~~~•~~~~•~~~~ Warning! Warning! Warning! "Ang mga mababasa niyo sa mga susunod na pahina ay maaring hindi angkop sa mga edad 18 pababa, ito ay naglalaman ng maseselan, at hindi kanaisnais na lengwahe. Ang istoryang ito ay BXB kaya kung hindi mo trip wag mo basahin." Another Warning: This story is still unedited so read at your own risk. Please Support! Vote! And Comment! Thank you.Complete
Luckily I'm with My Bestfriend
Simula palang Bata ako, Isang Lalake na yung Iniibig ko, yung lalakeng nandyan Para sakin, yung lalakeng tinutulungan ako sa Lahat ng problemang Dumadating sa buhay ko lalakeng simula bata pa lang ako kasama ko na, Kalaro ko na! pero hindi ko minsan naiisip na mamahalin ko sya ng lubusan at Masasaktan nya ko, iniwan nya ko sa ere, akala nyo ba madaling mainlove sa bestfriend? Mali kayo Kung pwede lang Gawin ko lahat para manatili sya sa tabi ko Pero wala e :(( habang tinatahak ko ang daan ng Pag Momove~on di ko alam na may makikilala kong lalake na ituturing kong Kaibigan na mag paparamdam saking kung paano ang tunay na pagmamahal sabi nya Ako ang bestfriend nya. pero para sakin ang bestfriend ko ay yung taong mahal ko na iniwan ako at sumama sa iba :(Complete
Obsessive Desire (GXG)
"Shhh baby. Don't cry. I told you that escaping here is useless. See? Napagod lang tayong dalawa." malambing na sabi nito habang pinupunasan ang luhang di ko man lang namalayang umaagos na. Bahagya itong lumayo at pinalapit ang tauhan niya. "B-bitawan mo a-ako!" Sigaw ko nang bigla akong binuhat ng tauhan niya. "Hush now my love. I know that you're tired. You're very weak, and on top of that, you're not eating properly." Sabi nito ng may matamis at nakaka akit na ngiti sa labi. "P-please. Let me g-go. Iuwi mo na ako! Ayaw ko nang bumalik sa mansyon na yon. Please! Nag mamakaawa ako! " Pag susumamo ko sa kanya. Ang kaninang nakangiting maamong mukha ay biglang napalitan ng kailan man ay di mo gugustuhing makita. Nakakagulat ang bilis nito sa pag babago ng ekspresyon. "We'll have our conversation at the mansion." mahinahon ngunit kasing lamig pa sa yelong sabi nito. Naramdaman kong may itinurok sakin na injection na tiyak kong pampatulog ang laman. Hindi ito ang unang beses na naranasan ko ito kaya nakakasiguro akong pampatulog ito. Unti unting bumigat ang talukap ng aking mata ngunit bago ako panawan ng ulirat ay narinig ko pa ang sinabi ni Farah. "You're mine and mine alone." ___________________ Hello! I really want to use their TSOU character names but i might get in trouble if I do that. I need to change their names to avoid copyright. Thanks for understanding! A/N: Please read at your own risk.This is my first story. I'm not a professional writer so please do understand if I have mistakes or errors, you are free to correct me guys. Thanks. P.S. Please do not copy or steal my work. It took me a long time to make this.
Prologue: I never really thought that I would fall for him...He's not even my friend. In fact, he used to be my best enemy. I used to hate Kai so much that I dreaded to see him every day. But I had to, because he's my classmate. I was friendly to him once, that was when we were in first year high school. Syempre first day sa school kaya friendly dapat sa lahat. Kaso kakaiba si Kai lalo na pagnang-aasar na siya. Sobrang inis at init ng dugo ang nararamdaman ko pag-inaasar niya ako. Ewan ko ba. Kakaiba kasi ang mokong mang-asar at lagi na lang akong nasasapol idagdag pa ang pagiging antipatiko at mayabang nito na lalong ikinaiinis ko. Marami rin naman ang nang-aasar sa akin pero iba talaga si Kai, siguro na rin dahil sa hindi ko agad nailalabas ang inis ko sakanya. Kai had a leukemia, kaya I had no choice kundi tiisin na lang ang lahat ng pang-aasar na ginagawa niya saakin. I tried to avoid him para maiwasan ang gulo, baka kasi pag hindi ko napigilan ang sarili
More detailsContent Guidelines