Sensiz

Bilemiyorum.
Tek bildiğim şey canımın yandığı.Hissettiğim bu acı duygusu bir zehir gibi bütün vücudumu kapladı.
Senin acınla uyanıyorum sabaha.Benim için sabah Gün aydın olmuyor.
Senin karanlığında boğuluyorum.Çaresizce çırpınıp duruyorum olduğum yerde.

Bu sabah yine yerden kalbimin kırılmış parçalarını topluyorum.
Akşam ise gökyüzüne bakıp adını koymadığımız bir şeyleri fısıldıyorum yıldızlara.
Adını koymadığımız derken adını koyamadağımız.
Sonra gözlerimi kapıyorum ve bir de ne göreyim,rüyalarımı süsleyen adam yine rüyamda.
Uyanmak istemiyorum.
Sonra zehir oluyor bana rüya.Senin öldüğün o an geliyor aklıma.
Herkes ağlıyor ama ben duruyorum.Sebepsizce duruyorum.
"Bari gitmeden önce sen de söyleseydin sevdiğini.Zormuydu bu kadar ha.Gururun için mi söylemedin"diyorum.
Sonra aniden uyanıyorum.
Ağlıyorum,ağlıyorum.
Kendi gözyaşlarımda boğuluyorum.
Benim yaşam döngüm bu.
Ya sen n'apıyorsun oralarda.Beni özlüyormusun.
Beni görüyor ve duyuyorsun değilmi?