Babamın Şiir Defteri
- LECTURAS 57,223
- Votos 1,396
- Partes 11
Etiquetasşiir
Merhabalar,
Kendim şiir yazmaktan anlamadığım için babamın zaman zaman yazdığı şiirleri buradan siz şiir severlerin beğenisine sunmak istiyorum. İlk olarak günde 1 şiir ile başlayarak gelen beğeni ve olumlu eleştirilere göre günlük paylaşım sayısı artacaktır. İyi okumalar.
Todos los derechos reservados
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Quizás también te guste
icarus ☀︎︎ (final oldu)
|texting| güneş: ayrıca o kız burada. icarus: Hangi? güneş: dün eline yapıştığın. icarus: Sen yoksun ama. güneş: bana bir soruda dürüst olursan eğer şimdi, şurada karşına çıkacağım. icarus: Tamam. güneş: söz mü? icarus: İcarus sözü. güneş: neden benimle konuşmaya devam ediyorsun? neden beni görmek ve tanımak istiyorsun? icarus: Çünkü tanımadığım ve yüzünü görmediğim birine, tanıdıklarımdan daha fazla güveniyorum. 🧣 İcarus'un düşüşüydüm. Onun kanatlarını yakan Güneş bendim. Oysa sadece ona karşı dürüst olmamı istemişti. Benim ise hayatım en başından yalanmış. Ben yalancıydım... İmkansız aşk, yalanım olmuştu. Kapak- dilara_baserConcluida
Pus/Fer
Aşağıdan yürürken hep gördüğüm ve çıkmak için ölüme sakladığım o yerin önünde durdum. Gözlerimi aşağı çevirdiğimde az önce yürüdüğüm yollara kuş bakışı baktım son kez. Önümde dizimin bile altında biten bir beton ve devamında benim için koca bir boşluk vardı. Aklımın derinlerine geri dönme düşüncesi dolunca dudaklarımdan alaycı bir nefes kaçtı. Kafamdaki ses bu kadarsın işte diyordu bana. Ölmeyi bile beceremiyorsun, bu kadarsın. Burnumu çekip başımı gökyüzüne kaldırdım. Kara bulutlar vardı üstümde, yağmurun habercisi. Son yağmuru görüp de mi ölseydim düşüncesiyle güldüm. Ölmemek için bahaneler uyduruyordum, oysa çok kararlıydım. Hayır ben çok korkaktım. Ben kendi sorumluluğunu bile alamayacak kadar korkak bir heriftim. Çenemi sıkıp başımı aşağı doğru indirdim. Son anlarımda da korkak olmak istemiyordum. Beton yere iyice yaklaştım. Gözlerim aşağıdayken dudaklarım kıvrıldı.Artık içimdeki o korkak da ölmek istiyordu. Betonun üstüne çıkmayacaktım, kendimi öne doğru bırakıp sonuma gidecektim. Gözlerimi kapatıp bedenimi öne doğru serbest bıraktım. "Koray!" diye bağırıyordu bir kadın sesi. Gözlerimi sıkıp tekrar geri açtım. "Koray!" Yaklaşan sesle birkaç adım geri gelip kafamı çevirdim. Karşımda gördüğüm kız hızla bana doğru koşuyordu. Nereden çıkmıştı şimdi? "Koray, sen misin?" dedi birkaç adım ötemde soluk soluğa durup. Hava kararmış sokak lambaları yanmıştı ama üstümüzdeki sanırım arızalıydı. Yüzünü net göremiyordum ama gözlerinde bir korku vardı. "Hayır." diye yanıtladım kızı.Concluida
Arslanbeyeler/Gerçek Ailem
Daha on yedi yaşında yetimhanede büyümekte olan Ahu Karaca.. Ah yoksa Arslanbeymi demeliydim? Gerçek ailem kurgusudur.. İyi okumalar..Concluida
İKAL
Daha yeni yirmi dört yaşına girmiştim bir telefonla beni aradıklarında. Evet bir sokak vardı, hayır bir yol vardı. O kadar ıssız dı ki tek bir ev, tek bir ağaç, tek bir lamba yoktu. Soğuk ve yalnızdı yol. Kimsesizdi. Yolun başında kimse çıkmadığında, sanmıştım ki beni yolun devamında bekliyorlar. İlerledim onları bulacağımı sandım, bulamadım. Yolun sonunda beklediklerini söyledim kendime, yolun sonuna kadar gittim. Hayır, bulamadım. Hayır ben bulamadım değil, onlar yoklardı. Hiç olmamışlardı. İşte o zaman anladım bir insanın bir insana merhem olamayacağını. Bir insan kendisinden başka kimseye merhem olamazdı. Ama evet, buna bende dahil olmak üzere herkes herkese yara olurdu. Yarasız kul utanırdı yaralı yaradandan. Kimsesiz çocuk özenirdi ailesiyle yaşayan tilkiden. Kül yok olmayı dilerdi denizin hiçliğinde. Kanatları kırılan her insan mahkumdu rüzgarın kaderini belirlemesine. Kanatları yanan her insan ise, mahkumdu küllerini bir arada tutmak için çabalamaya. - - - Umarım burada her duyguyu beraber yaşayabiliriz. Hepinize şimdiden iyi okumalar diliyorum ve son bir cümle söylemek istiyorum. İKAL'i okurken lütfen müzik dinlemeyin, kitabın içindeki müziği bulmaya çalışın, hatta ve hatta bırakın o müzik sizi bulsun.
YENİ YAZ
Her kuşak aynı denizin tanıklığında kendi savaşlarını verir. Ege aynı Ege, Datça aynı Datça ama bu başka bir gençlik hikayesi, mevsimlerin en güzelinde, kendi yollarını arayan gençlerle beraber yeni bir yazda başlıyoruz.
KRAKEN KAPANI
Su Altı Taarruz askerlerini anlatan bir kitaptır, kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür. Derinliklerin büyüsü, denizin en karanlık yüzünde saklıdır. Yüzeyin sakinliği, aldatıcıdır; sanki su, sonsuz bir sessizlik içinde duruyormuş gibi görünür. Oysa derinlere indikçe, soğukluk ve karanlık yavaş yavaş dokunuşlarını hissettirir. Her dalga, hafifçe titreyen bir fısıltı gibi; bilinmezliğin çağrısıdır. Bir grup seçkin Su Altı Taarruz ekibi, suyun altında var olan bu karanlıkla yüzleşmek üzere görevlendirildiğinde, henüz neyle karşı karşıya olduklarının farkında değillerdi. İlk adımlarını attıkları bu bilinmezlikte hem düşmanlarla hem de kendi içlerindeki korkularla hesaplaşacaklar. Fırtına yaklaşıyor ve Kraken Kapanı oluşuyor. "Derinliklerin sessizliğinde, en karanlık korkularımızla yüzleşmek zorundayız; çünkü burada, suyun altında sadece düşman değil, kendi içimizdeki canavar da uyandırılıyor." "Tüm Hakları Saklıdır." YAZIM TARİHİ: 18.05.2025
KAVREN
Sırların nakışları çözülmeye başlamışken tutulmuş dilin konuşacak mıydı?
PUSU
Elzem 24 yaşında, hayatı boyunca mimar olmak isteyen ama babasının zorlamasıyla asker olan bir kadındır. Bir yarbay kızı olması onu tehlikeye atacağı için, Babasının yakın dostu William Miler'ın kızı, Milla Alais Miler olarak tanınır. Göreve başladıktan birkaç gün sonra babası aniden ortadan kaybolur. Ondan tek iz geriye bıraktığı veda mektubudur. Beklediği iki yılın ardından babasını bulmak için istifasını veren Elzem Çilingir, geçmişten gelen sivri bir pençeye takılır. Kurtulduğunda çok yara alan, kalıcı izler taşıyan Elzem, kurtulurken babasını arıyor olduğu zamanlarda ismine çokça rastladığı Baha Salazar ile karşılaşır ve babasını bulmak için yardım ister. Baha'nın, babasının yanında olduğundan habersiz.
"BEKLENMEDİK ANDA"
Ailesin dağılmasıyla zamanında yanlış kararlar alan Larin bunun üzerine arkadaşlarından duyduğu haber ile yıkılır. Hiç beklemediği anda karşısına çıkan Barış'ın,hayalinin peşinden koşarken başka bir yerde görüp onu hayatına dahil edeceğini nerden bilebilirdi ki? Belki de hiç beklemediği anda karşısına çıktığında çoktan hayatına dahil olmuştu. "Şunu yapmayı bırakır mısın?" Dedi. Bahçede söylediğini tekrar ederek. "Neyi?" "Dudaklarını yalamayı. Dikkatimi dağıtıyor." Tam gözlerinin içine bakıp dudağımı tekrar ıslatırken "Dikkat ederim." Diyip gülümsedim.Concluida
nasil yani kanka
alperen x ahmet emre ahmet emre: alperen adimi inliyor can aynen kanka bi daha alpmet yazmam burasi benim evim napiyim BU KITAP RAHATSIZ OLUNMA DURUMUNDA PATLICAKTIR
|texting| güneş: ayrıca o kız burada. icarus: Hangi? güneş: dün eline yapıştığın. icarus: Sen yoksun ama. güneş: bana bir soruda dürüst olursan eğer şimdi, şurada karşına çıkacağım. icarus: Tamam. güneş: söz mü? icarus: İcarus sözü. güneş: neden benimle konuşmaya devam ediyorsun? neden beni görmek ve tanımak istiyorsun? icarus: Çünkü tanımadığım ve yüzünü görmediğim birine, tanıdıklarımdan daha fazla güveniyorum. 🧣 İcarus'un düşüşüydüm. Onun kanatlarını yakan Güneş bendim. Oysa sadece ona karşı dürüst olmamı istemişti. Benim ise hayatım en başından yalanmış. Ben yalancıydım... İmkansız aşk, yalanım olmuştu. Kapak- dilara_baser
Más detallesPautas de Contenido