KATRAN

Salonda ki kahverengi koltuğun arkasındaydım.
Ağlıyordum.
Dizlerimi kendime çekmiş annemin çığlıklarını duymamak için ellerimle kulaklarımı kapatmıştım.
Biraz sonra ablam yanıma gelmiş ve o da bana sarılıp ağlamaya başlamıştı.
Ben buydum.
Annemi babamın elinden kurtarmak yerine korkar saklanırdım.
O zamanlar yaşım altı idi şimdi ise büyüktüm.
Büyümüştüm.

Not:Bu hikayenin kurgusu hayal değil tamamiyle gerçektir.Yazılan olaylar yaşanmıştır.