Pozory Mylą

"Idziemy korytarzem do sali. Staję w drzwiach, zamykam oczy i ściskam kartkę, którą mam w kieszeni. Otwieram oczy i go widzę. Siedzi przy stoliku z jakimś innym chłopcem. Ma brązowe włoski i brązowe oczka. Wdech, wydech i idę. Tym pierwszym krokiem robię dziurę między mną, a rodzicami. Cały czas skupiona jestem tylko i wyłącznie na nim. Staję krok od niego i nic nie mówię tylko ściskam koniuszek kartki, którą mam w kieszeni. Powoli się odwraca i wstaje. Patrzy na mnie z uśmiechem. Stoimy tak przez pare sekund. W tym czasie dochodzę do wniosku, że to on. Ciekawa jestem czy zgadnie co chcę, a mianiwicie, że chcę koło niego usiąść. Jak na zamuwienie drga, odwraca się i ustępuje mi swojego miejsca, a sam siada obok. Uśmiecham się i pod stołem podaję mu kartkę, którą ściskałam w kieszeni. On ją przyjmuje, patrzy co jest na niej i sie do mnie szeroko uśmiecha. Ten uśmiech zapada mi głęboko w pamięci."