Gökler seni yazarken, öyle bir dünyadaydım ki...
Saniyeler hatıraları kıyısızlığa vururken, bir yerde kendimi anımsamaya çalışmak vardı.
Her şey geçiyordu, kendisinden. Göç eden melankoli bulutuydum artık. Artık ölmek yetmiyordu. İşte bu noktada yeniden sevmek başladı. Çünkü sevmek, ölümü aşmamı sağlayan tek yoldu. Seni kendime çektiğim, yılların ruhunda buluşması. Ne de olsa bizim hikayemiz bir başkaydı.
Kendi içinde özgür olan, kendi içinde birbirine bağımlı ve mahkum.
Ne duruyorsun ölüm... Artık bizi kavuştursana...
Kudret Alkan
Tutti i diritti riservati