Sen Bana Aitsin

Hayatımda herşey yolundaydı. Işletme bölümünü bitirmiştim. Beni çok seven dünya yakışıklısı bir sevgilim vardı. Anlayacağınız normal bir hayat sürdüren bir kızdım. Mutluydum.

Bir yerde okumuştum.

"Hayat, nefes aldığımız anların toplamından değil, nefesimizi kesen anların toplamından oluşur."

Nefesimi kesen anların sayısını toplasam bir elimle sayabilirdim galiba. Ama bu nekadar önemli olabilirdiki. Ne yani nefesimi kesen anlar yok diye ben yaşamıyormuydum? Saçmalık. Bende mutluydum. Bende hayatın tadını çıkarıyordum. Yani en azından öyle sanıyordum.

Önemli olan gülebilmekti öyle değilmi? Bence öyle.