GÖKYÜZÜ

Kendi karanlığımda boğuluyordum. Kafasını yastığa koyar koymaz uyuyan insanlara hep özenmişimdir. Oysa ben odanın karanlığı yetmezmiş gibi bir de kendi karanlığımda boğuluyordum. Karanlık ve yalnızlık. Şu iki şey. Hiçbir insan bunları sevmiyor ama hep ihtiyaç duyuyorlar yada mecbur bırakılıyorlar. Ben karanlık bir odada yalnız başımayım. Karanlık ruhumla benbeyaz bir tendeyim ve karanlıktayım. Yalnızım. Milyonlarca kez söyleyip yaramı deşebilirim. Yalnızım. Etrafımda 'yanındayım' diyen her insanın yanımda oldukları kadar yalnızım. Gökyüzü çok güzel. Oysa gökyüzünü güzelleştirenler ona ait olanlardır. Gökyüzü karanlıkken bile yalnız değildir. Her zaman ona ait olanları, görmemiz gerken zamanda ortaya döker. Ve asla farkında olmayacak gökyüzü ona güzellik katanların.