Seulement Vous, Aileen

Seulement Vous, Aileen

  • WpView
    MGA BUMASA 96
  • WpVote
    Mga Boto 6
  • WpPart
    Mga Parte 2
WpMetadataReadKumpleto Wed, Aug 17, 2016
WpInfo
Fiction
Romance
GENRE: Romance | Tragedy "I can't live without you, Aileen. Even if I do manage to live without you by my side... Walang saysay ang buhay, walang kulay. My life would be pale and lack in color... Lifeless and meaningless." Paris. Iyon ang lugar na minsang pinangarap na puntahan nina Sebastian at Aileen. Sa pagparoon ng dalawa'y isang alaala ang bumalik sa kani-kaniyang gunita. Ang siyudad ng pag-ibig at mga ilaw. Ang proposal. At ang isang lihim. Gaano nga ba katatag ang isang tao pagdating sa minamahal nito? Credit to the artist of the cover art. Featuring Tomori Nao on the cover.
All Rights Reserved
#47
camera
WpChevronRight
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • Salamisim
  • Memories in Paris
  • Without You
  • She's Dreaming (Completed)
  • LUISITO CLANDESTINE
  • One Week In Paris (COMPLETED)
  • Comfort of Darkness - COMPLETED
  • Isa Pang Balang Araw (Another Someday)
  • Working Girls Series #2: Beautiful Mistake
  • Because You Loved Me (Completed/Unedited Version/ Published)
Salamisim

Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman