Islak Papatya

Gri yağmur bulutlarında yaşam bulmuştu o. Minik yağmur damlaları penceresine her çarptığında onu gülümsetiyordu. Onu tek gülümseten şey olduğundandı belki bu denli çok sevmesi. Birde sessizdi. İnsanlarla konuşmaya pek gerek duymazdı. Kendi kendine konuşur, şarkılar mırıldanırdı.

İnsanlara karşı her ne kadar soğuk, olgun bir tavrı olursa olsun, her yağmur yağdığında içinde saklanan minik kızı kontrol edemezdi.
Kimsenin yıkamadığı duvarları vardı. Ve asla yıkamayacağı. Ailesi yoktu, arkadaşları,akrabası yoktu. Sadece altına sığındığı yağmur bulutları vardı. Ve birde ıslak papatyaları.