DELİMSİ

Öldüm ben o gün. İkinci kez öldüm. Sen gittin ya ben çığlık çığlığa haykırdım adını duvarlara. Duymadın beni. Gittin. Gitmemeliydin oysa. Beraber gitmeliydik cehennemin soğuk ateşine. Sen üşürsün, ben üşürüm orada. Söyle, şimdi ben kiminle üşüyeceğim? Kiminle ısınacağım? Söyle ben kiminle gideceğim cehenneme? Nasıl ısınacağım orada? Sensizlik içimi üşütürken ben nasıl yananacağım?

Öldüm ben o gün. Bilmem kaçıncı kez öldüm. Delirdiğimi hissetmiştim ikinci kez. Hala deli hissediyorum gerçi. İnsan deli olmaya görsün, hep seni düşünüyor valla.

Sensizim, birde yetmiyormuş gibi öksüzüm, yetimim. Ablasız birde. Ablasız olmak nedir bilmez bazı insanlar. Ablasız olmak büyük bir felakettir oysa. Büyük yalnızlıktır.
Gitme dedim elbette ama dinlemediler beni. Hep gitme dedim hep gittiler. Hep acı çektim hep acı çektirdiler. Bilmeden yaptılar, bilmeden gittiler. İç organlarımı geçtim dış organlarım bile parçalandı halbuki onlar gidince.