UMUTSUZ VAKA

Üzüntü, özlem, yaşama olan bu bağlılığımla nasıl çıldırmıyorum daha?

Çok yalnızım, dilsizlerin yalnızlığına benziyor yalnızlığım, onun için hoş görünen bu gevezeliğimi, dinleyecek birini bulunca boşalttım içimi, susamazdım daha.

Kim inanırdı böyle olacağımı herşey daha güzele giderken.Yaşamak için sarf ederken boşluğa düşmek gibiydi.Öyle zaman olur ki, odada yalnızken bile "yok oluverir" insan, bunun nedenleri çoktur, kişi yaşarken bile ölebilir.

Düşündüklerim beni içten içe yerken arkadan çalan alarmın sesiyle irkildim.Biraz daha uyursam bu sorunlardan kurtulabilirmiyim ? Belki düşlerimde mutlu olurum kim bilir. Bir umutla gözlerimi yumarken kapı açılmasıyla beraber annemin yumuşak o sesiyle günaydın demesiyle düşlerime elveda çektim.