HAZAN

Bir uçurumun kenarındayım. Rüzgar saçlarımı dağıtıyor. Gökyüzüne kızıl fırça darbeleri vurulmuş. Yağmur yağmıyor ama gözlerim ıslak. Bir kadının ağlama krizinin sonundaki o sessizlik hakim. Bir kadın kadar suskun şehir. O kadın kadar güçlü ve yorgun. Gözlerim göğün mavisi ile kızılının kesiştiği yerde. Ruhum gökyüzü gibi ama gök görünmüyor. İçim hep kızıl.

Rüzgar bana intikamı fısıldıyor. Bir ezgi gibi savaş naraları söylüyor.

Yüreğimde bir adamın sevdasının ağırlığını taşıyorum. Ama bu yüreği taşıyamıyorum. Yüreğimden taşan o sevda beni bu uçurumda yürütür. O dibi gördürür.

Artık bir uçurum kenarında değildim. O uçurumun dibindeydim, burası oldu inim. Bir adamın koynuna uçuruma düşer gibi düştüm. Bir sevdanın yolunda, uçuruma yürür gibi yürüdüm. Uçurumun dibindeki çiçek ile tanıştım. Buradaki tek mevsim sonbaharmış.

Arkamdaki adama baktım. Bakmasam bile görebileceğim adama ezberlemek ister gibi baktım. Bir şey söylemek istedim. Susmak istemedim o an. Kelimelerim ağzımda büyüdü, içimde büyüttüğüm her şey küçülürken.

"Düştün mü sonunda." dediğinde beni beklediğini anladım. Çünkü biliyordu eninde sonunda buraya geleceğimi.

Bana yaklaşırken gözlerimi ondan çekmek istiyordum ama bunu yapamazdım. Yapabilseydim bu uçurumda olmazdım.

"O çiçeği senin için büyüttüm."

Ah Boran, bana kendi uçurumunda çiçekler yetiştiren adam. Bir şeyi yanlış biliyorsun. Ben buraya düşmedim, atladım. Sonunda adını koydum, ben en sevdiğin mevsimim.