Breath / Hood

Hayat. Beni aşağıya çekmeden önce çok mutlu etmişti.

Attığım her adımda insanlar sessizleşiyor, ve ortasından yürüdüğüm koridorun kenarlarına kaçışıyordu.

Siyah botlarımın çıkardığı aşağılayıcı ses koridorda fısıltı sesleri ile yankılanırken morarmış gözlerimin üzerindeki güneş gözlüklükleri yüzünden onlara bakmadığımı sanıyorlardı.

Ah, hayır. Onlara bakmıyordum. Onları görüyordum. Ruhlarına sinmiş bencilliğin kokusu genzimi yakıyordu. Ve çektikleri acıları görmezden gelmek için başkalarının acılarından zevk aldıkları o saçma his midemi bulandırıyordu.