Minsan, malalaman mo lamang ang halaga ng isang tao kapag ito'y wala na sa iyo.
Umibig ako sa pinakamasayang yugto ng buhay ko, subalit kailanman hindi ako kayang mahalin ng taong inibig ko. Mahapdi ang masaktan, ngunit mas masakit ang umasa! Hindi basehan na kapag ikaw ang nagpunla ikaw din ang aani. May mga bagay kapag hindi mo pinahalagahan ay unti-unti ring mawawala at maglalaho mula sa mga palad mo.
Lahat ng bagay ay naghihilom, maging ang sugat na malalim. Isinulat ko ang akdang ito na tigib sa luha ang aking mga mata. Walang kapantay na luha na tanda ng taong umibig at nabigo. Nang taong umasa sa isang bagay na kailan man hinding hindi mangyayari.
Sa oras na ito, wala na ang sakit kaya nagawa kong ilathala ang akdang ito. Malaya ka na, pero mas malaya na ako. Kaya ko nang lumipad ng matayog, lumangoy ng malalim, tumalon ng napakataas, sumigaw ng malakas, maging totoo sa sarili ko at maging masaya.
PROLOGUE
Ano nga ba ang Love? Ano rin ba ang destiny?
Paano kapag pinaglaruan kayo ng destiny...
Paano kung hindi na makaalala yung utak mo?
Magagawa kaya ng puso mo na makilala mo ang tunay na nilalaman nito?
O Maglalaman na ng iba?
Maipaglalaban mo parin ba yung LOVE
na sinasabi mo? Paano kung dalin ka nito sa pinakamahirap na dagok mo sa buhay?
Kakayanin mo kaya? O susuko ka na lang?
Panghihinaan ka na lang ba agad.
Paano kung ikaw hindi sumuko, pero yung
partner mo ang mismong sumuko at sinabing sumuko ka na? Susuko ka ba talaga?
Hahayaan mo na lang ba na madaig kayo ng pagsubok?
Diba’t sa larangan ng pag-ibig walang
mahirap? Paano na yung LOVE na sinasabi niyo kung sumuko ka
na?
Pero paano mo nga ba kakayanin ang
lahat...
Paano mo ba ipagtatanggol yung LOVE
na sinasabi niyo? Pag ang Destiny na ang naglaro sa inyo?
Paano nga ba kasi?
Let’s find out :)