HİÇ

Daha ne kadar saklana bilirdim içimdeki karanlıkta !
Ne kadar yaşaya bilirdim ki sahte samimiyetler ile !
Yetmez miydi içimde ki boğulmalar ?
Yaşarken ölmemiş miydim zaten ?
O zaman kaybedecek bir şeyim yok elimde. Şimdilerde yakındı benim zamanım. Acıyla bütün olmuş bedenim, kinle beslenmişti yıllarca. Belki bu gözümü bürüyen hırstı benim sonum. Ama kimin umurun da !
Bu benim hayatımdı. Benim uçsuz bucaksız karanlık dünyam. Hikayemin yazarı benim kalemimi kullanarak, beni yazmıştı. Şimdiyse kalemimi de, hikayemi de geri alma vaktiydi. Ben olmanın zamanı geliyordu. Yandığım ateşle bürünmüştüm. Ateşin kendisi olmuştum. Yangın olan bedenim, beni yakanları arzuluyordu. Ama onlar için en acısı; düştükleri yangında, ilelebet yanacaklardı !