Hayat Bitti Derken...

Hayat Bitti Derken...

  • WpView
    Reads 47
  • WpVote
    Votes 6
  • WpPart
    Parts 2
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sun, Aug 28, 2016
WpInfo
Fiction
Romance
Evet kendimden başka kimsem kalmadı bu hayatta..Yapayalnızım artık.. Bu acımasız hayatla tek başıma mücadele etme vakti geldi..." Güçlü bir kızım ben! Her şeyin üstesinden gelebirim!Bu hayatla da başa çıkabilirim..Yapabilirim!" eğer babam hayatta olsaydı bana öyle derdi "sen güçlü bir kızsın ,sen yaparsın kızım, biz olmasakta dimdik ayakta durabilirsin,sen benim kızımsın..sen benim kara kızımsın." derdi biliyorum.. Evet ben babamın kızıyım ve yapabilirim hiç bir şey olmamış gibi dimdik ayakta durabilirim, etrafıma sanki içim kan ağlamıyormuş gibi gülücükler saçabilirim!
All Rights Reserved
#37
çoşku
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • MOR SÜTYEN  (Yarı Texting)
  • ALİN | Gerçek Aile
  • YENGE | YARITEXTİNG
  • Futbolcunun aşkı | TEXTİNG |
  • Mafyaymısmıs
  • KORKUT / bxb
  • Sirayet|Texting
  • Göz Göze "40" Saniye | Texting
  • Gecenin Ucunda |  Texting

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

More details
WpActionLinkContent Guidelines