PATRONİÇEM

Durdu bir süre, işaret parmağını kaldırdı ve sol tarafıma doğru tuttu.

-Senin asla bana ihtiyacın olmadı yalnızca kalbindeki boşluğu doldurman gerekiyordu.
Ve ben o sırada kalbinin yakınlarından geçiyordum Asrın.

-Sen kalbini bana bir kez bile açmadın. Bir duvara bakıyormuşum gibi hissediyorum, anlıyor musun? Anlayamazsın Arya!

Yüzüme baktı. O an ölseydim dünyayı güzel bir yer olarak hatırlayacaktım. O an ölseydim dünya güzel bir yer ben de mutlu bir insan olacaktım.