Ang Tagapagmana

Hanggang kelan kaya magagalit sa akin ang kuya ko. Hindi ko naman kasalanan na ipinanganak ako ng nanay ko. Hindi ko ginusto na maging kaagaw sa mga ari-arian ng daddy namin. Pero kahit ganun mahal ko pa rin sya dahil sya lang ang nag iisa kong kapatid. Sana naman matanggap na nya ako at ang mama ko bilang kapamilya nya. Sa sobrang galit nya sa akin ipinatapon nya ako sa Amerika para hindi nya ako makita at mailayo na rin ako sa kay daddy at mommy. Ganun nya ako kinamumuhian, bago nya ako ipatapon sinabihan nya ako na wag kong seryosohin ang aking pag aaral at kailangan ko lang daw itong enjoyin.Ganun na nga ang ginawa ko naging isa akong pakawala ng itinapon nya ako sa bansang iyon, gusto ko ng umuwi pero hindi ko magawa dahil sa kuya ko. Nakakasama ng loob dahil parang walang pakialam si daddy kung ipatapon man ako ng kanyang unang anak sa ibang lugar dahil wala man lang syang ginawa para mapigilan ito. Sabagay anu pa ang aasahan ko sa isang chairman ng malalaking company. Iniisip ko nalang na enjoyin ang aking pag aaral at ang aking kalayaang natatamasa sa ngayon, lahat ng gusto ko nagagawa ko, at nagpapasalamat nalang din ako dahil ibinigay ni daddy ang lahat ng pangangailangan ko dito. Napakalungkot ng nag iisa ka lang sa isang napakalaking bahay, ang kagandahan lang noon eh, malapit lang ang bahay sa dagat. Makakauwi rin ako sa bansang Korea at makakasama ko rin ang aking pamilya.

Hanggang kelan ako magtitiis sa hirap ng buhay, samantalang ang ate ko nagpapakasarap lang doon sa California. Samantalang kami ng mama ko ay naghihirap, lahat ng perang inipon ng mama namin napunta sa kanya. Sa pag-aakalang nag-aaral sya ng maigi para maiahon kami sa kahirapan. Naiinis ako sa mama ko dahil natigil ako sa pag-aaral at maagang namasukan para lang may pang kain kami at panggastos sa iba pang gastusin. Sana maging mayaman ako para hindi na mamasukan sa pagiging katulong. Ayaw kong nahihirapan ang mama ko pero wala rin akong magagawa dahil sa mahirap lang kami,