Ostatnie Listy
- Membaca 896
- Vote 119
- Bab 9
Szalona. Zwariowana. Przyjacielska. Kreatywna. Kochająca czytać. Przyszła malarka. Tymi słowami można było określić Sylwię jeszcze pół roku temu. Właśnie - można było. W zeszłym tygodniu przyszły wyniki badań. Czternastolatka ma białaczkę. Zostało jej pół roku życia. Dziewczyna postanawia napisać listy do wszystkich, którym ma coś do powiedzenia. Wśród adresatów korespondencji znajdą się zarówno wrogowie, jak i przyjaciele dziewczyny. Codziennie przez trzydzieści dni nastolatka bierze długopis i pisze ostatnie listy.
___________
Cudowną okładkę wykonała dla mnie @Julow_25.
Historia jest publikowana również na portalu sweek.com.
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang
#43
listy
Bergabunglah dengan komunitas bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang dipersonalisasi, simpan cerita favoritmu ke perpustakaan, dan berikan komentar serta vote untuk membangun komunitasmu.
anda mungkin juga menyukai
Po drugiej stronie
"Przychodziła tu ostatnio często, kiedy nie mogła spać - widok nocnego nieba ją uspokajał. Mimo że miała już trzynaście lat, wolała nie wspominać rodzicom o swoich nocnych wycieczkach. Wpatrzyła się w księżyc, który tej nocy był wyjątkowo jasny. Powoli chował się za wierzchołkami gór, które otaczały niewielką wioskę. Nagle na tle księżyca zauważyła postać. Cień wyjrzał zza skały tylko na chwilę, lecz ona była pewna, że go widziała. Narastająca powoli ciekawość rozbudziła wyobraźnię i dziewczynka zyskała pewność, że już nie zaśnie. Ześlizgnęła się cichutko z dachu i ruszyła piaskową dróżką wijącą się pomiędzy domami. Wiedziała, że nie powinna opuszczać wioski nocą, ale coś ją ciągnęło." "Po chwili mrok stracił gęstość i zobaczyła, jak kamienne bloki oddalają się od siebie i znowu zamykają, tworząc niewielką jaskinię. Malutkie szczelinki w skale doprowadzały do jej wnętrza światło księżyca. Na środku sali tliło się niewielkie ognisko. Dziewczynka ostrożnie przykucnęła przy ogniu i wyciągnęła zmarznięte ręce. Nie zdążyła się zastanowić, kto go rozpalił. Rozmyślenia przerwał jej zimny głos rozchodzący się po jaskini. - Czekałem na ciebie, Analiz. Dziewczynka poczuła, że może mieć kłopoty."Lengkap
Papierowe serca
„Papierowe serca" to subtelna, poetycka i emocjonalnie poruszająca nowela, która opowiada o samotności, poszukiwaniu akceptacji i odkrywaniu własnej tożsamości. To historia o dwóch chłopakach - nieznajomych, którzy zaczynają pisać do siebie listy, nie wiedząc, kim naprawdę jest ten drugi. Ich słowa stają się mostem, który łączy ich w rzeczywistości, w której czują się niewidzialni. Opowieść rozwija się w formie intymnej korespondencji - listy, początkowo pełne dystansu, z każdym kolejnym rozdziałem nabierają coraz większej głębi. Bohaterowie dzielą się swoimi lękami, pragnieniami, niepewnością, aż w końcu zaczynają rozpoznawać siebie nawzajem - nie tylko na papierze, ale również w prawdziwym życiu. To historia o odwadze bycia sobą, o pierwszych uczuciach, które są kruche, ale jednocześnie najprawdziwsze. O momencie, w którym niewidzialność przestaje być bezpieczna, a spojrzenie w czyjeś oczy zmienia wszystko.Lengkap
Miraculum - Druga Szansa
Marinette Dupain - Cheng była zwykłą, niezdarną dziewczyną. Dlaczego "była"? Ponieważ wraz z otrzymaniem prezentu nieznajomego pochodzenia jej życia zmienia się nie do poznania. Zyskuje szansę na życie, o którym mogła tylko marzyć. Jak nowe doświadczenia wpłyną na jej prywatne życie? Podobna sytuacja spotyka młodego blondyna, który nagle zaczyna chodzić do szkoły razem z Marinette. Nazywa się Adrien Agreste i okazuje się być popularnym na całym świecie modelem. Z pewnych jednak nieznanych przyczyn ojciec zabraniał mu uczęszczać do publicznej szkoły, jedynego miejsca, gdzie mógłby wreszcie zacząć być sobą. Lecz w jego życiu pojawia się szansa, której postanawia się kurczowo trzymać. Jak potoczą się jego dalsze losy? Czy uda mu się zmienić swoje relacje z ojcem? Każdy z nich ma swoje własne marzenia. Pragnienia, które pragną spełnić. Czy niespodziewane pojawienie się nowego towarzysza okaże się być dla nich "Drugą Szansą" na ich zrealizowanie? Opowiadanie inspirowane kreskówką "Miraculum: Biedronka i Czarny Kot" Data zakończenia: Środa, 24 sierpnia 2016r.Lengkap
Dym
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.Lengkap![❝ arytmia naszych żyć ❞ 2023 WATTY[zakończone/w trakcie korekty]](https://img.wattpad.com/cover/338340063-256-k234993.jpg)
❝ arytmia naszych żyć ❞ 2023 WATTY[zakończone/w trakcie korekty]
„Gdy życie rzuca nam kłody pod nogi, czasami lepiej je obejść, niż przeskoczyć" Znasz to uczucie? Kiedy całym twoim życiem są tylko zakazy i nakazy, a kolejny nowy zabiera ci z niego coraz więcej? Olivia połowę swojego życia spędza w szpitalu na oddziale kardiologicznym, łudząc się, że któregoś dnia wada jej serca zniknie. Nate zaś poświęca się treningom, które są dla niego wszystkim. Do momentu, gdy jeden wypadek zmienia wszystko w jego życiu. Gdy ta dwójka się poznaje, wszystko zmienia się o 180°, co lepsze-wkrótce spotkają się w normalnych okolicznościach. Czy wtedy okaże się, kto jest prawdziwym przyjacielem? I ile mogą przetrwać szpitalne przyjaźnie? ---- Rankingi #1 przyjaźń(29.07.2023) #1 nienawiść #2 łzy #1 medycyna #1 lekarz #1 nadzieja (30.07.2023) #1 smutne (30.07.2023) #4 przyjaciele (30.07.2023)Lengkap
Criminal.Powrót
Minęły dwa lata od tajemniczego zaginięcia ciała Kendjiego.Od tamtego czasu Rose ułożyła sobie życie na nowo.Jednak czy to będzie takie proste kiedy na jej drodze znów stanie jej koszmar.W dodatku pewien tajemniczy osobnik ratuje ją przed każdym potencjalnym zagrożeniem.Czy dziewczynie uda się rozwiązać zagadkę zniknięcia ciała?Czy dowie się kto jest jej tajemniczym wybawcą? Płacz ugrzęzł jej w gardle.Podniosła się i wytarła łzy z policzków.Koniec beczenia.Powinna być twarda.Schowała pudełko do szuflady.Zeszła do kuchni gdzie kucharka pichciła już jedzenie. -Jak poznać czy się kogoś kocha?-Gilian odwróciła się do niej z łyżeczką przy ustach.Odsunęła metalowy przedmiot od siebie. -Dlatego o to pytasz ktoś wpadł ci w oko?-Uśmiechnęła się szeroko. -Można powiedzieć,że kiedyś.-Siadła na blacie machając nogami.-Jakiś czas temu polubiłam go nie wiem kiedy i w jaki sposób, ale stało się.Potem w przypływie chwili powiedziałam mu,że go kocham.-Gilian wrzuciła do garnka kilka ziół. -Skarbie, czasem tak jest,że ktoś zrobi coś co nas zaskoczy i zachwyci.Właśnie w takich momentach uświadamiany sobie,że ta osoba jest nam bardzo bliska. -No tak, ale skąd poznać,że ją kocham? -Jak się przy niej czujesz opisz mi to. -Obecnie nie chcesz wiedzieć..-Zacmokała.Rose przygryzła wargę.-Chciałam być obok niego chociaż często wiązało się to z jego chamskim zachowaniem.Chciałam żebyśmy się zakolegowali nie chodziło mi od razu o przyjaźń ,ale od tolerancji mogliśmy zacząć.Nie wiedziałam, dlatego się tak zachowywał.Potem dowiedziałam się prawdy i to go zmieniło.Stał się inny nie do poznania. -I to ci się spodobało?-Mruknęła cicho. -Spodobało mi się to w jaki sposób patrzył na mnie...Lengkap
...
Lengkap
Po trzeciej stronie
Wieloświat jest sceną, a ludzie to marionetki grające wciąż te same role w równoległych rzeczywistościach ku uciesze Boga i jego Magów. Ich opowieści nic nie znaczą, zataczają wciąż koło i raz za razem kończą się tak samo tragicznie. Nie ma od nich ucieczki, a jednak ktoś złamał prawa rządzące tym dziwacznym teatrem i zakłócił chwiejny porządek. Irys to nastolatka obdarzona okruchem mocy i posługująca się skradzionym zegarkiem jednego z Magów, którego używa, żeby przenosić się między wymiarami. Ma jeden cel - ocalić młodszą siostrę. Dlatego decyduje się wyruszyć na wyprawę przeciwko Kruczemu Królowi, porywającemu dzieci do swego latającego zamku. Na swojej drodze napotka wiele kłopotów, ale też zawrze nowe przyjaźnie. Czy tym razem uda jej się przybyć na czas? Okładka autorstwa @Tea-AmoLengkap
"Przychodziła tu ostatnio często, kiedy nie mogła spać - widok nocnego nieba ją uspokajał. Mimo że miała już trzynaście lat, wolała nie wspominać rodzicom o swoich nocnych wycieczkach. Wpatrzyła się w księżyc, który tej nocy był wyjątkowo jasny. Powoli chował się za wierzchołkami gór, które otaczały niewielką wioskę. Nagle na tle księżyca zauważyła postać. Cień wyjrzał zza skały tylko na chwilę, lecz ona była pewna, że go widziała. Narastająca powoli ciekawość rozbudziła wyobraźnię i dziewczynka zyskała pewność, że już nie zaśnie. Ześlizgnęła się cichutko z dachu i ruszyła piaskową dróżką wijącą się pomiędzy domami. Wiedziała, że nie powinna opuszczać wioski nocą, ale coś ją ciągnęło." "Po chwili mrok stracił gęstość i zobaczyła, jak kamienne bloki oddalają się od siebie i znowu zamykają, tworząc niewielką jaskinię. Malutkie szczelinki w skale doprowadzały do jej wnętrza światło księżyca. Na środku sali tliło się niewielkie ognisko. Dziewczynka ostrożnie przykucnęła przy ogniu i wyciągnęła zmarznięte ręce. Nie zdążyła się zastanowić, kto go rozpalił. Rozmyślenia przerwał jej zimny głos rozchodzący się po jaskini. - Czekałem na ciebie, Analiz. Dziewczynka poczuła, że może mieć kłopoty."
Detail lengkapPanduan Muatan