Aciyi Sevmek Olurmu?

Kahkahalara boguldu kiz. O kadar guldu ki, etrafindaki herkesin onu deli sanmasi an meselesiydi. Hem guluyor hemde selale misali gozlerinden akan yaslarla agliyordu. Kendini gulmekten alamiyordu. Ne yapacagini bilmedigi icin agliyordu. Ne diyecegni, ne yaoacagni bilmiyordu...

Acimisti...

Kalbi cok acimisti...

Kollarindan tutarak sarsmaya basladi adam. Ama ne fayda kiz hala duraksamadan guluyordu. "Hayal...Hayal kendine gel" diye bagirsada bi hayri olmuyordu. Dayanamamis yanina diz cokmus kollarini kizin bedenine sardi. Sim siki sarip burnunu saclarina gomdu. "Ozur dilerim. Cok ozur dilerim be mavisim. Affet bu ahmek herifi nolur" dedi. Oda agliyordu artik. Af diliyordu cunki pismandi. Kopek gibi pisman deli gibi asikti.

Yuzundeki tebessumle ayrildi adamdan kiz. Ayaga kalkti. Adamda onun gibi ayaga kalkinca ayni gulumsemeyle konustu kiz. Ama konusmaz olaydi. " tesekkur ederim" dedi. Her kesde saskinlik yaratmisti bu lafi. Bazilari acir gozlerle bakiyor bazilariysa delirmis bu gozuyle...
"Niye?" Dedi adam korkarak. Verecegi cevabi biliyordu aslinda ama yinede sormustu iste...
"Bana sevmemeyi, guvenmemeyi ogrettigin icin. Kalbimi bir daha kimseye acmamam gerektigini ogrettigin icin. Cok iyi anladim hocam gozlerimin onune asla berde cekmemem gerekiyormus. Cok tesekkur ederim. Coook cok coooooook tesekkurler" diye sonlara dogru tamamen bagirmaya baslamisti.

Kapatti gozlerini adam. Dayanamadi. Kizin gozlerinde gordugu nefreti, ofkeyi, kini gormeye dayanamiyordu. Asktan baska her seyi buldu o gozlerdr. Ama en ufak bir ask kirintisi bulamamisti....
En cokta bu yakyordu ya canini. Askini kaybetmisti artik...

Ask yakardi...onlarida yakti...