තෝ මගෙ වහල් බලු කුක්කා.. මගේ විතරයි 😡!! ............ අප්පච්චි දෝණිගේ විතරයිනෙ ප්‍රින්සස්..😘

කවදාහරි තමන්ගේ වයස වගේ දෙගුණයක් වයස පිරිමි කෙනෙක් ගැන කැමැත්තක් හිතුනොත් , 👀 ඒ වගේම ඒ පිරිමි කෙනා තමන්ගෙ හොදම යාලුවාගේ තනිකඩ තාත්තා උනොත් මොකද කරන්නෙ..... 🤭❤ නිදහසේ කියවන්න පුලුවන් වෙනස්ම කතාවක් වෙයි කියලා මන් හිතනවා......

එන්න අපි යමු සුදු පාට ලෝකයකට ඒකත් සුදු පාටට වෛර කරන සුදු සුරදූතයෙක්ගේ ඇස් වලින්ම 🤍 𝘉𝘠 𝘈𝘒𝘌𝘚𝘏𝘐 𝘙𝘈𝘛𝘏𝘕𝘈𝘠𝘈𝘒𝘈 𓆉︎

မြို့ကြီးသား နဲ့ တောသားတို့အကြောင်းစိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာရေးသားထားတာမို့ မရယ်ရတောင်ပြုံးမိစေမှာပါ ရသစာပေဖြစ်တဲ့အတွက်ဗဟုသုတရမည်မဟုတ်ပါ။

ආදරය කියන්නේ ආදරයටම බව පසක් කළ ..එක් කටුකම කාර්තුවක මා වෙත ආ ඒ වස්සාන අසපුවේ කපුරු මල නුඹම විය.....................❤️

"මට තාත්තිගෙ වචනෙට පිටින් යන්න බෑ. ඒ නිසයි මම මේ කසාදෙට කැමති උනේ " - ලිතුම් අකේන්‍ය - "මට ඕනෙ ළමයට අම්මෙක් මිසක් තාත්තෙක් නෙවෙයි යකෝ!". ............. "මගේ ළමයා නිසයි මම මේ කසාදෙට කැමති උනේ." - තෙනුද්‍ය ආරුල් -

Kyland Jai Presley and Sailor Noelle Collins had been enemies since middle school, over an incident between Kyland and Sailor's older brother, Tailor. Sailor was most definitely her brother's baby, so if he didn't like someone, she hated them. Life basically forced them into one another's space, and soon enough, Kyland realizes the real shot he didn't see coming wasn't a rival-it was his baby.

Y/n Watterson, the eldest child of Nicole and Richard Watterson, brings it with a grateful title of never-ending babysitting of his two idiotic brothers and a socially awkward sister. Between Darwin's over-the-top helpfulness, Gumball's nonstop chaos, and Anais's horrifying genius, Y/n wouldn't even have time to think, let alone have his social life. This is the first volume of the story because Wattpad only limits the chapters to 200. This fanfic is mainly inspired by StardustMaster. The art cover is created by Blazbo628, with an edit by yours truly. Season 1: [FINISHED] Season 2: [FINISHED] Season 3: [FINISHED]

ඇහැළියගොඩ උරුමක්කරුවෙකු යනු ; මොවුන් සොළොස්විය සම්පූර්ණ වූ විඟස සිංහ හිස කැටයම් කරන ලද කස්තාන මුද්‍රාව මෙන්ම ඇහැළියගොඩ පාරම්පරික කස්තානය දැරීමට සුදුස්සන්වන අතර ඔවුන්ගේ උපත සිදුවිය යුත්තේ කෙම්මුර දිනක ඉර අවරට ගිය හෝරාවේ පටන් හෝරා සතක් ගතවූ යාමයක..

හිතාදර මනිත්, ඔයා දන්නවද....ජීවිතේම දුක් විඳපු මනුස්සයෙක්ට සතුට එන්නේ හරි හෙමීට.........ඉතින් මං හැමදාම හිතුවේ කමක් නෑ හිමීට හරි පුංචිම පුංචි සතුටක් හරි එනවනේ කියලා........ඒත්........ඒ විශ්වාසෙත් හැම තප්පරේම හිතින් ඈතට ඈතට යනවා.......මොකද කරන්නේ මං...........කියන්න මට........ඉවසන් ඉන්නද තවත්........ මීට.... පාරමී