Karanlık rüyalar

Hayatta hiç bir şeyin onun için anlamı olmayan bir genç kız...
Ve bu kızın karanlığında renkleri olduğuna inandırmak isteyen genç adam...

"Sen ölmedin. ruhun ölmedi. içindeki çocuk bile yaşıyor sadece sen farkında değilsin." gözlerimi bana inatla bakan ve bir saattir peşimde dolaşan çocuğa baktım. dudaklarım kıvrılırken kaşlarımı kaldırdım.
"Defol." umursamazca omuzlarını silkip konuşmak için ağzını açtığında öfkeyle omuzlarından ittirdim.
"Yeter. bazen susmak o güzel yüzün için iyi gelebilir. Bana saçmalıklarından bahsetme artık. ben ölürken kimse fark etmedi. ama herkes öldüğümü biliyordu. Seni duymuyorum, görmüyorum! anlamıyor musun? sen benim izin verdiğim kadar varsın, izin verdiğim kadar görebilirsin beni. bu yüzden çeneni kapalı tut artık!"
gülümsedi. sadece gülümsedi. ellerini korkusuzca kolumdan tutup sarıldı. ben donmuş bir şekilde dururken kulağıma fısıldadıkları gözlerimi kocaman açmama neden oldu.
"Bırak dünya unutsun bizi.. o zaman izin ver görmek istemediğin renklerden al karanlığına çek beni..."