KAMELYA

Bizi yerle bir eden acılar vardır hayatta. Nefes almamızı zorlaştırır, ciğerlerimiz aldığımız nefesi kabul etmez olur. Yaşarken ölümü tadarız. Bazılarımız bu acılarla güçlenir.

Bedenimiz acıya alışır zamanla. Küçük bir çocukken düşüp dizimizi incittiğimizde ağlarız. Fakat büyüdükçe biri bize çok sert bir şekilde vursa bile ağlamayız. Beynimiz bedenimiz acı çektiğinde zamanla bu acıyı organlarımızdan biriymiş gibi kabullenir. Aynı şey kalbimiz için de geçerlidir. Ne kadar çok acı çekersek o kadar hissizleşir, duygusuzlaşırız. Eskiden bizi ölüme sürükleyen acılar artık bize dokunamaz olur.

Kamelya hikayesinde iki durumu da göreceksiniz. Bazıları acılarına dayanamayıp yerle bir olup bir enkaza dönüşürken, bazıları bu acılarla güçlenip hissizleşecek. Bu iki insan tipinin birbiriyle çakışmasını anlatan bu hikaye damağınızda melankolik bir tat bırakacak.

-21.09.2016-