when love takes over

Ik keek naar de schoonheid die haar aandacht gevestigd had op een foto, die op haar schoot lag. Ze zat aan het zwembad in een ligstoel met naast haar, haar bekende 'foto-emmer'. Sinds ze hier was, was ze er altijd waakzaam over geweest. Zelfs mij vertelde ze er niks over. Een schattige frons onstond er op haar bloedmooie gezicht. Twee chocoladebruine ogen omlijst door perfecte wenkbrauwen die nog steeds gefronst naar de foto keken. Haar haar golfde sierlijk op haar schouders, viel over de stoel en krulde toen in spiraalvormige krullen in het niets. Zo perfect als ze was, wist ze ieders hart sneller te laten kloppen. En dat terwijl ze pas achttien was, wie weet hoe ze eruit zag als ze ouder werd. Ze verscheurde de foto woedend in tweeën, stopte die in haar foto-emmer en pakte een nieuwe van haar schoot. Een kostbare traan rolde er van haar lange wimpers. Hij gleedt langs haar perzikenhuid zo haar truitje in. Ik kondigde mijn aanwezigheid door naar haar toe te lopen. "W-wat doe j-jij h-hier?" Haar Engelse accent rolde gemakkelijk over haar volle lippen. "Noah, lieverd ik laat je dit jezelf niet aandoen. Niet weer." Haar chocoladebruine ogen vulden zich met tranen. Mijn hart brak bij elk traan een stukje meer. Ik nam haar in mijn armen, maar zo koppig als ze was, liet ze dat niet toe. "Er is niks. Ik... Ik moet gewoon huilen. Heb jij dat nooit?" Ik lachte kort nadat ik een kleine glimlach zag. Ze was opgestaan en ging bij de rand van het zwembad staan. De blauwe gloed van het zwembad liet haar er sprookjesachtiger uitzien dan ze al was. "Nee dat heb ik nooit, aangezien jij me vertelde dat mannen niet mochten huilen." Een voorzichtige lach brak door.