Vocal Hurricane

Vocal Hurricane

Reads 1,063
Votes 130
Parts 8

Complete Mon, Sep 30, 2019

blue depression pain poetry sadness

Ακούω την βελόνα να τρίζει στο κορμί μου και το αίμα. Τσοπ, τσοπ. Κάνει το μαχαίρι καθώς κόβει κάθε αγγείο μέσα μου. Μίσησα κείνους που το έλεγχαν και έπεσα μέσα στην πισίνα με το βρώμικο νερό από την χειμερινή βροχή. Οι μπουρμπουλήθρες γαργαλούν τα αυτιά μου και οι τσιρίδες με κάνουν να φωνάξω. Αφήνω το νερό να κατέβει χαμηλά όσο γω ανεβαίνω ψηλά. Βγαίνοντας έξω στο κρύο καταλαβαίνω ότι στα χέρια μου βρίσκεται ένα μαχαίρι. Και γω τώρα γελώ. _____________________________ |04/11/2017 - 24/05/2018| Κεφάλαια 100 - 400 λέξεις. _____________________________ © neonsensuality, 2017 ® All rights reserved, Don't Copy the Story.

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

Το αγόρι με τις ροζ πουέντ

🎀 Υπάρχουν άνθρωποι που είναι απρόβλεπτοι και σκληροί, ενώ άλλοι ευαίσθητοι και αγαθοί. Υπάρχουν άνθρωποι που βάφουν τα χέρια τους με αίμα, ενώ άλλοι με κρίνα. Υπάρχουν άνθρωποι που κρύβονται πίσω από βάρβαρα προσωπεία, ενώ άλλοι είναι απ' την αρχή αληθινοί. Σου δείχνουν το ποιοι πραγματικά είναι χωρίς να φοβούνται. Κι άραγε θα έπρεπε να φοβούνται; Αν είχαν για θετό αδελφό τον Σπήλιο Μαυρίδη, τον απόλυτο φόβο και τρόμο, κάπου σε μια εργατική συνοικία της Θεσσαλονίκης την δεκαετία του '80, κανονικά θα έπρεπε να φοβούνται. Όμως ο Απόλλωνας δείχνει να μην τον φοβάται, κι ας κατέχει όλα τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου που μπορούν να κάνουν τον Σπήλιο να τον αφανίσει. Άραγε θα το κάνει; Ή μήπως κατι θα τον εμποδίσει εν τέλει;

Content Guidelines